prawdopodobnie nie, bo pośrednik zazwyczaj nie jest bankiem. W decyzji OLG Saarbrücken pośrednikiem był salon samochodowy
Ale salon samochodowy, który występował jako pośrednik w transakcji zakupu samochodu? To jest coś innego niż gdy klient udaje się do pośrednika/maklera, a ten znajduje dla klienta
kredyt w banku, który klient zawiera drogą sprzedaży na odległość. Czy się mylę?
Cytat użytkownika Aikido
Czy decyzja OLG Frankfurt nad Menem, wyrok z dnia 27.01.2016 - 17 U 16/15 (poprz. instancja: • LG Wiesbaden, wyrok z dnia 18.12.2014 - 9 O 95/14) to jedyna decyzja w sprawie
kredytu dyspozycyjnego?
Nie, o wiele bardziej konkretna jest ta:
LG Karlsruhe, 11.04.2014 - 4 O 395/13 - Sparkasse Kraichgau, umowa
kredytu z dnia 26.04.2007:
Bank musi dodatkowo zwrócić odszkodowanie za wczesną spłatę w wysokości ponad 11 000
euro oraz zapłacić odsetki w wysokości 12,25 procenta. To jest stopa, jaką klienci banku muszą zapłacić za przekroczenie stanu konta bieżącego. Tło prawne: Tak przedstawił to adwokat powód. Adwokaci banku uznali to za błędne. Jednak musieliby to wyraźnie zaprzeczyć - orzekli sędziowie w Karlsruhe.
Wspomniane przez Ciebie decyzje LG Wiesbaden i OLG FFM nie oznaczają, że rzeczywiście uwzględniano stopy odsetkowe od
kredytu odnawialnego, ale:
OLG Frankfurt nad Menem, wyrok z dnia 27.01.2016 - 17 U 16/15 (
kredyt hipoteczny) - Nassauische Sparkasse,
kredyt dyspozycyjny z dnia NN./NN.06.2007 (odwołanie niedopuszczone) - Sąd potwierdził, że
kredyty dyspozycyjne banku uzasadniają przypuszczenie, że osiągnął on korzyści w wysokości 5% ponad stopę bazową.
LG Wiesbaden, wyrok z dnia 18.12.2014 - 9 O 95/14 - Sąd wymienił
kredyty dyspozycyjne, które bank mógł obsługiwać dzięki pobieranym od klienta opłatom za wczesne spłaty i uzasadnił tym dodatkowe 5% odsetki.
Przeczytajcie też ten wyrok: LG Limburg, 14.01.2016 - 2 O 204/15:
Krótka charakterystyka w Jurion:
Stwierdzenie zakończenia umowy
kredytu konsumenckiego poprzez oświadczenie o odstąpieniu; konieczność jasnego, jednoznacznego i zrozumiałego pouczenia konsumenta o jego prawie do odstąpienia; użycie słowa najwcześniej w pouczeniu o odstąpieniu
Z wyroku wynika:
W oparciu o to prawne tło, powodowie mają prawo do zwrotu od banku zapłaconych kwot tytułem odsetek i spłat kapitałowych z powodu skutecznego odstąpienia od umowy kredytowej. Ponadto bank jest zobowiązany do oddania powodom korzyści, jakie on lub jego poprzednik czerpali z pobieranych opłat odsetkowych i kapitałowych. Ponieważ bank jest bankiem, przypuszcza się, że czerpał korzyści w wysokości 5 procentowych punktów powyżej stopy referencyjnej (por. BGH NJW 2009, 3572, 3574 [BGH 10.03.2009 - XI ZR 33/08]; potwierdzone przez BGH NJW 2015, 3441, 3442 [BGH 22.09.2015 - XI ZR 116/15]). Bank nie przedstawił faktów, które mogłyby obalić to przypuszczenie. Nie przedłożył konkretnych informacji na temat swoich rzeczywistych korzyści, zwłaszcza dotyczących swoich kosztów oprocentowania i strat od odsetek (por. BGH NJW 1998, 2529, 2531 [BGH 12.05.1998 - XI ZR 79/97]). W odniesieniu do oprocentowania karzcącego z 2,5 punktami procentowymi powyżej obowiązującej stopy referencyjnej, o której mówi ustawa § 503 Abs. 2 BGB dla umów pożyczek hipotecznych, nie jest ona właściwa w tym przypadku, ponieważ dotyczy ona wyłącznie roszczeń płatniczych banku wobec kredytobiorcy, a nie odwrotnie, oraz nie odnosi się do roszczeń o rekompensatę korzyści.
Niestety sąd w dalszej części ogranicza:
Powodowie są najpierw zobowiązani w ramach rozliczenia umowy do zwrócenia bankowi kapitału pożyczki zgodnie z § 346 Abs. 1, 1. zdanie ustawy BGB. Ponadto zobowiązani są oddać bankowi korzyści z korzystania z udzielonej im pożyczki w wysokości faktycznie jeszcze zebranej części kapitału pożyczki, zgodnie z § 346 Abs. 2 zdanie 1 punkt 1, zdanie 2 ustawy BGB. Wysokość tej rekompensaty zależy jednak zgodnie z § 346 Abs. 2 zdanie 2, 1. zdanie ustawy BGB od uzgodnionej w umowie świadczenia wzajemnego, tak więc powodowie są zobowiązani do zapłaty odsetek od udzielonego im kapitału pożyczki zgodnie z uzgodnioną w umowie stopą oprocentowania.
O ile powodowie mają z możliwością zgodnie z § 346 Abs. 2 zdanie 2, 2. zdanie ustawy BGB udowodnienia, że wartość korzyści z korzystania jest niższa, że więc stopa oprocentowania rynkowa dla porównywalnej pożyczki była niższa od uzgodnionej w umowie stopy oprocentowania, to porównanie to nie musi być dokonywane w każdym okresie trwania pożyczki. Ponieważ zasadniczo należy zachować równowagę między stronami umowy, późniejsze zmiany w wartości nie są brane pod uwagę. Decydującym punktem odniesienia do obliczenia wartości korzyści z korzystania zgodnie z § 346 Abs. 2, zdanie 2, 2. zdanie ustawy BGB jest zatem moment zawarcia umowy i wypłaty pożyczki (OLG Düsseldorf, wyrok z dnia 17.01.2013, Az. 6 U 64/12, cyt. n. [...], Rn. 35; OLG Schleswig, postanowienie z dnia 17.03.2010, Az. 5 U 2/10, cyt. n. [...], Rn. 11; LG Ulm, wyrok z dnia 25.04.2014, Az. 4 O 343/13, cyt. n. [...], Rn. 51).
Jednakże Servais ma inne zdanie, ale ogólnie rzecz biorąc, to jednak warto przeczytać ten wyrok.
Co do Servais, cytat z wypowiedzi ducnici (dziękuję) z wątku RAW (podkreślenie moje):
Cytat z ducnici
... Dobrze, postanowienie z dnia 22.09.15 jeszcze nie było zupełnie jasne jeżeli chodzi o resztę kwoty pozostałej do spłaty, ale postanowienie z dnia 12.01.2016 jednoznacznie mówi, jak w zasadzie przeprowadzić obliczenia. Jednak pytanie, czy 5% powyżej stopy, czy 2,5% powyżej stopy... wciąż nie jest ostatecznie ustalone...
I wobec tego, że domagają się 5% powyżej stopy, który potwierdzają średnią stopą oprocentowania specyficzną dla instytucji.
Pozostaje jeszcze pytanie, czy stopa rynkowa oprocentowania może być ustalana stała, czy też okresowo według Servais. Zgodnie z postanowieniem BGH z dnia 12.01.16, w którym senat XI wyjaśnia, że roszczenia DN wynikają nie z umowy pożyczki, ale z umowy o zwrot pożyczki, jest mocny argument.
- By Alex [CryptoMod]