- sob maja 28, 2016 5:38 pm
Czy już znane? LG Düsseldorf, 06.05.2016 - 8 O 179/15:
Tenor: Pozwana zostaje zobowiązana do zapłacenia powodowi 25.470 € oraz odsetek w wysokości pięciu punktów procentowych powyżej podstawowej stopy procentowej w wysokości 23.180 € od 20 grudnia 2014 r., a w pozostałym zakresie od 28 maja 2015 r.
Pozwana ponosi koszty procesu.
Wyrok jest wykonawczy w trybie czasowym za zabezpieczenie w wysokości 120% kwoty podlegającej egzekucji.
Tatbestand
Pozwana jest dostawcą pierwszorzędowych pożyczek hipotecznych na zakup istniejących obiektów, refinansowania i nowych projektów budowlanych, jeżeli finansowane obiekty są głównie przeznaczone do celów mieszkaniowych. W dniu 13 marca 2006 r. strony zawarły umowę pożyczki w odniesieniu do nieruchomości położonej w Düsseldorfie na kwotę 310.000 € z oprocentowaniem ustalonym do 31 marca 2018 r., oraz inną umowę pożyczki na kwotę 70.000 € z takim samym oprocentowaniem. W dniu 3 grudnia 2007 r. zawarły oni kolejną umowę pożyczki na kwotę 60.000 € z oprocentowaniem do 31 grudnia 2017 r.
Umowy pożyczki były dołączone odpowiednie pouczenia o prawie do odstąpienia. W tych dokumentach początkiem terminu było:
„Termin rozpoczyna się najwcześniej po otrzymaniu tego pouczenia.”
Dalsza treść odnosi się do konsekwencji odstąpienia:
„Jeżeli odstąpienie staje się skuteczne dopiero po wypłacie pożyczki, kwota pożyczki wraz z odsetkami jest zwracana pozyczkodawcy.”
Dla dalszych szczegółów odsyłam do Załącznika K2.
1.
Dla ustalenia, czy występuje sprzedaż na odległość, nie decyduje tylko zawarcie umowy, ale - co sugeruje sformułowanie w § 312b ust. 2 Kodeksu cywilnego - także nawiązanie umowy (por. MünchKommBGB/Wendehorst, 5. wydanie 2007, § 312b Kodeksu cywilnego Rn. 53 z m.w.n.; por. także wyrok BGH z dnia 21 października 2004 r. - III ZR 380/03 [pod II 3 b bb], gdzie cały etap nawiązywania umowy jest równie istotny, jak zawarcie umowy). Jeżeli podczas nawiązywania lub zawierania umowy osoba fizyczna kontaktuje się z konsumentem, nie oznacza to konieczności wykluczenia sprzedaży na odległość. Ze względu na cel ochrony kontrolowanej przez § 312b aż do 312d Kodeksu cywilnego występuje także wyłączne korzystanie z środków łączności na odległość, jeśli przy zawieraniu umowy bądź nawiązywaniu kontaktu z konsumentem zatrudniony zostaje gońca, który chociaż ma bezpośredni kontakt z konsumentem, nie może ani nie powinien udzielać bliższych informacji na temat treści umowy, a zwłaszcza charakteru świadczenia usług przedsiębiorcy, ponieważ osoba, której rola sprowadza się tylko do czynności gońca, mimo swojej fizycznej obecności nie jest w stanie zniwelować istotnych wad typowych dla transakcji na odległość, a konsument zasługuje na ochronę tak samo jak w przypadku zawarcia umowy bez bezpośredniego kontaktu z gońcem (por. BGH, wyrok z dnia 21 października 2004 r. - III ZR 380/03 [pod II 3 b bb (1) (a)]). Inaczej może być, gdy zaangażowana osoba nie jest ograniczona do przesyłania i odbierania oświadczeń woli oraz towarów, ale jest zdolna i zobowiązana do udzielenia konsumentowi bliższych informacji o oferowanym towarze lub usłudze w rozmowie osobistej (por. BGH, wyrok z dnia 21 października 2004 r. - III ZR 380/03 [pod II 3 b bb (1) (b)]).
Dla nawiązania i zawarcia wchodzących w grę trzech umów nie użyto wyłącznie środków łączności na odległość.
2.
Pouczenie udzielone przez pozwanej nie spełnia stawianych jej wymagań zgodnie z § 355 ust. 2 zdanie 1 Kodeksu cywilnego.
a) Zgodnie z wymaganiami § 355 ust. 2 Kodeksu cywilnego, konsumentowi musi być udzielone czytelne pouczenie o jego prawie do odstąpienia w formie pisemnej.
b) To pouczenie udzielone przez pozwaną nie spełnia tych wymagań. Użyte przez nią sformułowanie „najwcześniej po otrzymaniu tego pouczenia” nie poprawnie informuje konsumenta o istotnym początku terminu odstąpienia zgodnie z § 355 ust. 2 Kodeksu cywilnego, ponieważ nie jest kompleksowe.
b) Pozwana nie może odwołać się do fikcji zgodności z prawem zastosowania pouczenia wzorowanego na wzorze z Załącznika 2 do § 14 Rozporządzenia wykonawczego do Kodeksu cywilnego w zakresie prawa informacyjnego w brzmieniu obowiązującym od 8 grudnia 2004 r. do 31 marca 2008 r.
Wartość roszczeń o odstąpienie przysługujące powódce nie zanikły.
...
Orzeczenie zostało wydane w wyniku skutecznego odstąpienia złożonego przez powódkę, umowy pożyczki zostały przekształcone w stosunki zwrotu zgodnie z §§ 357 ust. 1, 346 ust. 1 Kodeksu cywilnego. W konsekwencji otrzymane świadczenia mają być zwrócone. Do tych świadczeń należą także opłaty za przedterminową spłatę, które powódka zapłaciła w celu rekompensaty odsetek należnych pozwanemu zgodnie z umowami. Gdyby przyjąć inny pogląd (tak jak zapewne Sąd Apelacyjny w Karlsruhe, wyrok z 12 maja 2015 r. - 17 U 59/14 WM 2015, 1712 [pod II 1 a]), roszczenie powódki wynikałoby z § 812 ust. 1 zdanie 1 1. Alt. Kodeksu cywilnego.
Tenor: Pozwana zostaje zobowiązana do zapłacenia powodowi 25.470 € oraz odsetek w wysokości pięciu punktów procentowych powyżej podstawowej stopy procentowej w wysokości 23.180 € od 20 grudnia 2014 r., a w pozostałym zakresie od 28 maja 2015 r.
Pozwana ponosi koszty procesu.
Wyrok jest wykonawczy w trybie czasowym za zabezpieczenie w wysokości 120% kwoty podlegającej egzekucji.
Tatbestand
Pozwana jest dostawcą pierwszorzędowych pożyczek hipotecznych na zakup istniejących obiektów, refinansowania i nowych projektów budowlanych, jeżeli finansowane obiekty są głównie przeznaczone do celów mieszkaniowych. W dniu 13 marca 2006 r. strony zawarły umowę pożyczki w odniesieniu do nieruchomości położonej w Düsseldorfie na kwotę 310.000 € z oprocentowaniem ustalonym do 31 marca 2018 r., oraz inną umowę pożyczki na kwotę 70.000 € z takim samym oprocentowaniem. W dniu 3 grudnia 2007 r. zawarły oni kolejną umowę pożyczki na kwotę 60.000 € z oprocentowaniem do 31 grudnia 2017 r.
Umowy pożyczki były dołączone odpowiednie pouczenia o prawie do odstąpienia. W tych dokumentach początkiem terminu było:
„Termin rozpoczyna się najwcześniej po otrzymaniu tego pouczenia.”
Dalsza treść odnosi się do konsekwencji odstąpienia:
„Jeżeli odstąpienie staje się skuteczne dopiero po wypłacie pożyczki, kwota pożyczki wraz z odsetkami jest zwracana pozyczkodawcy.”
Dla dalszych szczegółów odsyłam do Załącznika K2.
1.
Dla ustalenia, czy występuje sprzedaż na odległość, nie decyduje tylko zawarcie umowy, ale - co sugeruje sformułowanie w § 312b ust. 2 Kodeksu cywilnego - także nawiązanie umowy (por. MünchKommBGB/Wendehorst, 5. wydanie 2007, § 312b Kodeksu cywilnego Rn. 53 z m.w.n.; por. także wyrok BGH z dnia 21 października 2004 r. - III ZR 380/03 [pod II 3 b bb], gdzie cały etap nawiązywania umowy jest równie istotny, jak zawarcie umowy). Jeżeli podczas nawiązywania lub zawierania umowy osoba fizyczna kontaktuje się z konsumentem, nie oznacza to konieczności wykluczenia sprzedaży na odległość. Ze względu na cel ochrony kontrolowanej przez § 312b aż do 312d Kodeksu cywilnego występuje także wyłączne korzystanie z środków łączności na odległość, jeśli przy zawieraniu umowy bądź nawiązywaniu kontaktu z konsumentem zatrudniony zostaje gońca, który chociaż ma bezpośredni kontakt z konsumentem, nie może ani nie powinien udzielać bliższych informacji na temat treści umowy, a zwłaszcza charakteru świadczenia usług przedsiębiorcy, ponieważ osoba, której rola sprowadza się tylko do czynności gońca, mimo swojej fizycznej obecności nie jest w stanie zniwelować istotnych wad typowych dla transakcji na odległość, a konsument zasługuje na ochronę tak samo jak w przypadku zawarcia umowy bez bezpośredniego kontaktu z gońcem (por. BGH, wyrok z dnia 21 października 2004 r. - III ZR 380/03 [pod II 3 b bb (1) (a)]). Inaczej może być, gdy zaangażowana osoba nie jest ograniczona do przesyłania i odbierania oświadczeń woli oraz towarów, ale jest zdolna i zobowiązana do udzielenia konsumentowi bliższych informacji o oferowanym towarze lub usłudze w rozmowie osobistej (por. BGH, wyrok z dnia 21 października 2004 r. - III ZR 380/03 [pod II 3 b bb (1) (b)]).
Dla nawiązania i zawarcia wchodzących w grę trzech umów nie użyto wyłącznie środków łączności na odległość.
2.
Pouczenie udzielone przez pozwanej nie spełnia stawianych jej wymagań zgodnie z § 355 ust. 2 zdanie 1 Kodeksu cywilnego.
a) Zgodnie z wymaganiami § 355 ust. 2 Kodeksu cywilnego, konsumentowi musi być udzielone czytelne pouczenie o jego prawie do odstąpienia w formie pisemnej.
b) To pouczenie udzielone przez pozwaną nie spełnia tych wymagań. Użyte przez nią sformułowanie „najwcześniej po otrzymaniu tego pouczenia” nie poprawnie informuje konsumenta o istotnym początku terminu odstąpienia zgodnie z § 355 ust. 2 Kodeksu cywilnego, ponieważ nie jest kompleksowe.
b) Pozwana nie może odwołać się do fikcji zgodności z prawem zastosowania pouczenia wzorowanego na wzorze z Załącznika 2 do § 14 Rozporządzenia wykonawczego do Kodeksu cywilnego w zakresie prawa informacyjnego w brzmieniu obowiązującym od 8 grudnia 2004 r. do 31 marca 2008 r.
Wartość roszczeń o odstąpienie przysługujące powódce nie zanikły.
...
Orzeczenie zostało wydane w wyniku skutecznego odstąpienia złożonego przez powódkę, umowy pożyczki zostały przekształcone w stosunki zwrotu zgodnie z §§ 357 ust. 1, 346 ust. 1 Kodeksu cywilnego. W konsekwencji otrzymane świadczenia mają być zwrócone. Do tych świadczeń należą także opłaty za przedterminową spłatę, które powódka zapłaciła w celu rekompensaty odsetek należnych pozwanemu zgodnie z umowami. Gdyby przyjąć inny pogląd (tak jak zapewne Sąd Apelacyjny w Karlsruhe, wyrok z 12 maja 2015 r. - 17 U 59/14 WM 2015, 1712 [pod II 1 a]), roszczenie powódki wynikałoby z § 812 ust. 1 zdanie 1 1. Alt. Kodeksu cywilnego.