Uważam, że ten (z powodu domniemanego zdarzenia uciążliwego) wyrok został już krótko omówiony tutaj. Jeśli nie, proszę bardzo:
OLG Schleswig, 06.10.2016 - 5 U 72/16. Nadesłano wniosek o kasację w tej sprawie:
Należy wyrazić zgodę na kasację.
Kasację można zezwolić na podstawie § 543 Abs. 2 ZPO, gdy sprawa ma znaczenie zasadnicze lub rozwój prawa lub zapewnienie jednolitego orzecznictwa wymaga decyzji sądu kasacyjnego.
Sprawa ma znaczenie zasadnicze, gdy stwarza pytanie prawnicze wymagające decyzji, które jest istotne do wydania rozstrzygnięcia, wymaga wyjaśnienia i jest możliwe do wyjaśnienia w nieokreślonej liczbie przypadków (BGH, decyzja z 4. lipca 2002 r. - V ZB 16/02, juris Rn. 4; decyzja z 8. kwietnia 2003 r. - XI ZR 193/02, 2). Pytanie prawne wymaga wyjaśnienia, gdy są przedstawiane różne stanowiska i pytanie to nie zostało jeszcze rozstrzygnięte w sposób najwyższej instancji (BVerfG, decyzja II. składu Pierwszego Senatu z 16 czerwca 2016 r. - 1 BvR 873/15, Rn. 34).
Sąd formułuje zdanie prawne dla przyjęcia okoliczności. To zdanie prawne, że okoliczność ta jest z reguły spełniona przy wypowiedzeniu umowy
kredytu konsumenckiego i zapłacie odszkodowania za wcześniejszą spłatę po upływie sześciu miesięcy od zapłaty, nie jest ostatecznie rozstrzygnięte w sposób najwyższej instancji. Sąd nie pomija przy tym faktu, że rozwiązanie sporu jest podejmowane również ze względu na analizę przypadku indywidualnego. Zdanie prawne sformułowane przez sąd stanowi jednakże decyzję, ponieważ rozstrzygnięcie w sprawie opiera się przynajmniej częściowo na okolicznościach faktycznych zdania prawnego.
Pozostaje mieć nadzieję, że w wyroku SA sprawa potoczy się dalej pomyślnie dla skarżącego.
PS1:
Czytanie nawet decyzji oddalających pozew może być korzystne także dla konsumenta/DN, jak pokazuje mi ten fragment powyższego wyroku, gdyż dostarcza dodatkowych dowodów, które mogą mu pomóc:
Z drugiej strony uważa się, że każde odstępstwo językowe czyni fikcję zgodności z prawem nieaktualną (OLG Stuttgart, wyrok z 29 grudnia 2011 r. - 6 U 79/11, juris Rn. 34; OLG Monachium, wyrok z 17 stycznia 2012 r. - 5 U 2167/11, juris Rn. 46; OLG Kolonia, wyrok z 23 stycznia 2013 r. - 13 U 217/11, juris Rn. 24).
PS2:
Nawet to (II.1+2) można wykorzystać dla własnego dobra (lecz wtedy w 3. pojawi się zasada uciążliwości):
II.
...
1. Powództwo przysługiwało powodom w chwili, gdy skorzystali z prawa odstąpienia od umowy. Prawo odstąpienia od umowy wynikało z § 495 ust. 1 BGB w brzmieniu obowiązującym od 1 sierpnia 2002 r. do 10 czerwca 2010 r. (dalej: § 495 BGB a.F.). Termin na skorzystanie z prawa odstąpienia minął w dniu 28 kwietnia 2014 r. (odstąpienie powodów). Termin rozpoczyna się zgodnie z § 355 ust. 2 zd. 1 BGB w brzmieniu obowiązującym od 8 grudnia 2004 r. do 10 czerwca 2010 r. (dalej: § 355 BGB a.F.) od chwili, w której konsument został jasno pouczony o prawie do odstąpienia od umowy, które wyjaśniało mu jego prawa w sposób jasny, w formie pisemnej. Powodowie nie otrzymali takiej pouczenia przy zawieraniu umowy kredytowej, więc termin na odstąpienie od umowy w chwili odstąpienia nie minął. Pouczenie nie było zgodne z wymogami ustawowymi (a) ani nie może się powoływać na fikcję zgodności z prawem wzoru (b).
a)
Pouczenie nie było zgodne z wymogami ustawowymi § 355 ust. 2 BGB a.F., ponieważ pouczenie dotyczące biegu terminu zapisane frazą „najwcześniej po otrzymaniu tego pouczenia” nie spełniało wymogów jasności (por. BGH, wyrok z 15 sierpnia 2012 r. - VIII ZR 378/11, Rn. 9 z dalszymi odnośnikami).
b)
Pozwanej nie przysługują żadne korzystne dla niej skutki prawne na mocy BGB-InfoV, ponieważ wprowadziła znaczne zmiany w stosunku do wzorca (por. BGH, wyrok z 12 lipca 2016 r. - XI ZR 564/15, Rn. 20 ff.; por. OLG Norymberga, wyrok z 11 listopada 2015 r. - 14 U 2439/14, juris Rn. 31).
2.
Oświadczenie o odstąpieniu od umowy złożone przez powodów, złożone przez ich pełnomocnika w dniu 28 kwietnia 2014 r., było również skuteczne. Nie ma miejsca nieważność zgodnie z § 174 zd. 1 BGB. Pozwana nie odrzuciła niezwłocznie odstąpienia „z tego powodu”.
a)
Zgodnie z § 174 zd. 1 BGB, jednostronne czynność prawna, dokonana przez pełnomocnika w stosunku do innych, jest nieważna, jeżeli nie zostanie przedłożony dokument pełnomocnictwa, a druga strona odrzuca czynność prawna „z powodu” tego braku. Odrzucenie musi się więc dokonać - z tego powodu - właśnie z powodu braku przedłożenia pełnomocnictwa. Odrzucenie musi być jasne - „z tego powodu” - dokładnie z tego powodu, że brak jest dowodu pełnomocnictwa. Wystarczy, że powód skutecznie powiadomi, że brak przedłożenia dowodu pełnomocnictwa wynika jednoznacznie z okoliczności i jest dla partnera umowy lub partnerów umowy zauważalny (BAG, wyrok z 18 grudnia 1980 r. - 2 AZR 980/78, juris Rn. 25; por. także BGH, postanowienie z 25 października 2012 r. - V ZB 5/12, juris Rn. 9).
b)
W związku z tym pozwanemu nie zostało odrzucone odstąpienie z tego powodu w rozumieniu § 174 zd. 1 BGB. W liście pozwanego z dnia 5 maja 2014 r. (załącznik B1, k. 220 GA) pełnomocnicy powodów zostali wezwani do „początkowo” przedłożenia oryginału pełnomocnictwa. Ta wypowiedź, w której - jeśli w ogóle - można dostrzec odrzucenie, jest jednak uściślona przez początek listu. Ponieważ tam stwierdza się, że list został (już) przekazany do dalszej obróbki do działu prawnego. Z kontekstu całego listu nie wynika zatem dla adresata żadne odrzucenie, a jedynie prośba o dodatkowe przedstawienie - jak przypuszcza się, że jest już obecne - pełnomocnictwa wyłącznie dla formalności lub dołączenia do akt.
Ponadto z listu nie wynika jednoznacznie, że w ogóle następuje odrzucenie, czyli odstąpienie nie powinno być ważne. Druga strona umowy musi jednak móc rozpoznać, że jednostronna czynność prawna nie zostaje uznana; tutaj tak nie jest, ponieważ dodanie oryginalnego pełnomocnictwa nie zmieniłoby nieważności na mocy § 174 zd. 1 BGB. Ponadto z listu nie wynika, czy bank zarzuca brak przedłożenia pełnomocnictwa (§ 174 BGB) czy też brak mocy reprezentacji w ogóle (wówczas § 180 BGB).
Ponadto chociażby w złożeniu pozwu - domniemanie - zobaczyć należy złożenie oświadczenia o odstąpieniu.
3.
Jednak występuje wyłączenie prawa do odstąpienia - zgodnie z powyższym w chwili dokonanego odstąpienia nadal obecnego - z uwagi na naruszenie zasady dobrej wiary zgodnie z § 242 BGB.
- By Alex [CryptoMod]