Pytanie wyjaśniające: Naprawdę macie na myśli, że sąd, w przypadku gdy wnioskowano o stwierdzenie, że kredytobiorca nie jest winny więcej niż 10 000
euro, wówczas ewentualnie orzeknie: kredytobiorca nie jest winny więcej niż 15 000
euro?
To pewnie jedno z kolejnych zagadek, które w końcu rozjaśni nam Bundesgerichtshof.
Tak naprawdę dotąd wypowiadał się na temat relacji między standardowym wnioskiem o ustalenie a określonym wnioskiem, orzeczenie z dnia 04.03.2016 r., XI ZR 39/15, potwierdzone przez orzeczenie z dnia 25.10.2016 r. – XI ZR 6/16:
[2] 2. Wartość ustalenia, że umowa kredytowa została zakończona przez odwołanie się powódki, zależy od kwoty głównego roszczenia, której powódka domaga się zgodnie z §§ 346 ff. BGB. Roszczenie o odszkodowanie za korzystanie z mienia pozostaje poza rozpatrywaniem (Sąd Najwyższy, orzeczenie z dnia 12 stycznia 2016 r. – XI ZR 366/15 Rn. 6 ff.). Główne roszczenie powódki o zwrot odsetek i rat kredytowych wynosi niekwestionowalnie 38 902,12 €.
[3] Oprócz tej kwoty, stwierdzenie kwoty, którą powódka nadal winna pozwanemu, nie ma wartości samodzielnej, przekraczającej ją.
Określony wniosek o ustalenie nie ma wartości przewyższającej tę kwotę. Ale czy ma tę samą wartość lub niższą wartość, gdy jest składany na osobności, tego nie wie nikt. Pojawia się także pytanie, na czym tak naprawdę mierzy się wysokość ustaleń o zwycięstwie i przegranej. Podstawą muszą być nadal świadczenia udzielone przez kredytobiorcę do czasu odwołania i otrzymuje on pełne zasądzenie w określonym wniosku. Przegrywa tylko z ewentualnymi roszczeniami o odszkodowanie za korzystanie z mienia lub z roszczeniami banku, które jednak są jedynie roszczeniami pobocznymi i nie wpływają ani na wartość sporu, ani na zwycięstwo. Dlatego kredytobiorca powinien przegrywać kosztowo w całości nawet w przypadku częściowego oddalenia, ponieważ przegrywa tylko z roszczeniami pobocznymi.
Ale pewnie w K.A. wiedzą o tym lepiej.
- By Alex [CryptoMod]