- czw maja 15, 2014 7:17 am
Więc oto to dotyczy OLG Brandenburg... pozwanym nie powiodło się z innego powodu, ale mimo wszystko wyraźnie stwierdzono tutaj, że pouczenie było błędne:
Pozwany nie może osiągnąć swojego celu w postaci rozwiązania umowy kredytowej i sfinansowanego zakupu mieszkania poprzez odwołanie umowy kredytowej konsumenckiej zgodnie z przepisami §§ 358 ust. 4 zd. 3, 357, 346 ust. 1 BGB.
a) Prawo odstąpienia zgodnie z §§ 495, 355 BGB nie wygasło zgodnie z § 355 ust. 3 zd. 1 BGB w brzmieniu obowiązującym od 1 sierpnia 2002 r. Dwutygodniowy termin na odstąpienie od umowy zgodnie z § 355 ust. 1 zd. 2 BGB w brzmieniu poprzednim nie zaczął biegu z powodu niewłaściwego pouczenia zgodnie z § 355 ust. 2 zd. 1 BGB.
Chronska przewidziana prawem odstąpienia ma na celu zapewnienie konsumentowi wyczerpującego, jednoznacznego i jasnego pouczenia. Konsument ma dzięki temu nie tylko uzyskać wiedzę na temat swojego prawa do odstąpienia, ale także zostać w stanie je zrealizować. Dlatego zgodnie z § 355 ust. 2 zd. 1 BGB musi być jasno poinformowany o czasie rozpoczęcia terminu do odstąpienia. Brak tutaj takiego wystarczającego oświecenia. Dlatego zgodnie z § 355 ust. 3 zd. 1 BGB prawo odstąpienia pozwanego nie wygasło również sześć miesięcy po zawarciu umowy (16 lutego 2006 r.).
aa) Zawarte w dokumencie umowy odstąpienia są - wbrew nadal utrzymywanej przez pozwanego opinii - niewystarczające pod względem rozpoczęcia terminu, zgodnie z ustalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego (patrz orzeczenia SN z 1 marca 2012 r. - III ZR 83/11 -, z 1 grudnia 2010 r. - VIII ZR 82/10 - i z 9 grudnia 2009 r. - VIII ZR 219/08 -), któremu Sąd podąża (orzeczenie z 17 października 2012 r. - 4 U 194/11). Zawierała ona informację, że termin na odstąpienie rozpoczyna się najwcześniej od otrzymania tego pouczenia. Takie pouczenie nie służy jednoznacznemu poinformowaniu konsumenta o początku terminu odstąpienia. Konsument może wprawdzie wywnioskować z użycia słowa najwcześniej, że początek biegu terminu zależy ewentualnie od dalszych warunków, ale pozostaje w niejasności, na jakich (ewentualnych) warunkach skupiać się.
bb) Pozwany błędnie zakłada także, że termin na odstąpienie mimo wszystko rozpocząłby bieg, ponieważ pouczenie odpowiadało wzorcowi Załącznika 2 do § 14 ust. 1 i 3 BGB-InfoV w obowiązującym do 31 marca 2008 r. brzmieniu, który mógł być nadal stosowany zgodnie z § 16 BGB-InfoV dla okresu przejściowego, i że mógłby się zatem powołać na skuteczność ochronną § 14 ust. 1 BGB-InfoV.
To nie jest prawdą z poniższych powodów.
Pozwany nie może powoływać się na przepisy § 14 ust. 1 i 3, 16 BGB-InfoV i wzór Załącznika 2 do § 14 ust. 1 i 3 BGB-InfoV wówczas, gdy w miejscu pouczenia o odstąpieniu nie używał formularza, który w całości odpowiadałby wzorcowi Załącznika 2 do § 14 ust. 1 i 3 BGB-InfoV w tamtym brzmieniu.
(1) Sąd Najwyższy wielokrotnie (ostatnio w wyrokach z 12 grudnia 2013 r. - III ZR 124/13 - pkt. 20, z 1 marca 2012 r. - III ZR 83/11 - i z 19 lipca 2012 r. - III ZR 252/11 -) stwierdził, że przedsiębiorca może powoływać się na skuteczność ochronną § 14 ust. 1 BGB-InfoV tylko wtedy, gdy w stosunku do konsumenta używa formularza, który zarówno pod względem treści, jak i formy zewnętrznej w pełni odpowiada wzorcowi Załącznika 2 do § 14 ust. 1 BGB-InfoV w odpowiednim brzmieniu. Tak nie jest w niniejszym przypadku.
Uzyskane przez powoda i pozwanych formularne pouczenie, jak łatwo stwierdzić, nawet bez pełnego przedstawienia przez stosowane pouczenie (brakuje strony 4 oferty kredytu), nie spełnia swoją treścią w pełni wzorca w Załączniku 2 do § 14 ust. 1 i 3 BGB-InfoV w obowiązującym wówczas brzmieniu Przepisów Informacyjnych do BGB zgodnie z rozporządzeniem Czwartym z 1 sierpnia 2002 r.
Tu sam pouczenie o odstąpieniu zawiera już w pierwszym zdaniu, zdaniu 2 odstępstwo od brzmienia wzorcowego pouczenia, z którego wynika, że Bieg terminu zaczyna się najwcześniej (...). Pomimo że w załączniku 2 do BGB-InfoV ten sam zdanie nie zawierało kursywy Zobowiązania do zwrotu płatności muszą (...) spełnić oświadczenie o odstąpieniu, wskazanie po podtytule Transakcje finansowane zawiera odstępstwa tekstowe. W treści wzorca pouczenia o odstąpieniu w przypadku finansowanego nabycia nieruchomości zdanie 2 brzmi: Zakłada się to w szczególności, jeśli jesteśmy także waszym partnerem w ramach innej umowy, lub korzystamy z współpracy waszego partnera przy przygotowaniu lub zawarciu umowy o kredyt, który
– którego pozwanaj zawarto w swoim pouczeniu – zastępuje punktem „Zakłada się to jedynie wtedy, gdy strony umów są identyczne, lub gdy instytucja udzielająca kredytu wychodzi poza udzielenie kredytu i promuje umowę dotyczącą nieruchomości poprzez współpracę z sprzedawcą, wspierając jego interesy sprzedażowe w całości lub częściowo, przejmując funkcje sprzedawcy w planowaniu, reklamie lub realizacji projektu działań sprzedażowych lub jednostronnie preferując sprzedawcę. Pouczenie stosowane przez pozwaną zmieniło tekst zdania 2, który miał zastąpić zwykłe zdanie 2 w przypadku nabywania nieruchomości lub prawa rzeczowego, w taki sposób, że brzmiał: W przypadku finansowanego nabycia nieruchomości lub prawa rzeczowego przyjmuje się jednak, że tak jest tylko wtedy, gdy strony umów są identyczne lub gdy wykraczamy poza udostępnienie kredytu i promujemy transakcję w nieruchomościach poprzez współpracę z sprzedawcą (...) - dalszy tekst jest nieznany.
(2) W związku z powyższym brak pełnej zgodności treściowej i zewnętrznej, do której odnosi się fikcja § 14 ust. 1 BGB-InfoV; nie ma znaczenia, jakiego konkretnego zakresu dokonane zmiany; zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego nie ma to znaczenia już zależy od tego, czy przedsiębiorca poddał tekst wzorcowego pouczenia wypracowanego przez ustawodawcę własnej treściowej obróbce. Jeśli przedsiębiorca sam ingeruje w dostarczony mu wzór tekstu, nie może powoływać się na ochronę wynikającą z ewentualnej ochrony przekazania bez zmian wzorca pouczenia. Dotyczy to, jak podkreśliła Sąd Najwyższy w wyroku z 1 marca 2012 r. (– III ZR 83/11 – punkt 17, a także już w wyroku z 28 czerwca 2011 r. – XI ZR 349/10 – punkt 39), niezależnie od konkretnego zakresu dokonanych zmian przez przedsiębiorcę, zwłaszcza biorąc pod uwagę złożoność możliwych indywidualnych zmian przy których przestrzeganie jasno określonej granicy dostosowania, ograniczeń, umożliwiających zachowanie ochrony, jeszcze obowiązuje.
Pozwany nie może osiągnąć swojego celu w postaci rozwiązania umowy kredytowej i sfinansowanego zakupu mieszkania poprzez odwołanie umowy kredytowej konsumenckiej zgodnie z przepisami §§ 358 ust. 4 zd. 3, 357, 346 ust. 1 BGB.
a) Prawo odstąpienia zgodnie z §§ 495, 355 BGB nie wygasło zgodnie z § 355 ust. 3 zd. 1 BGB w brzmieniu obowiązującym od 1 sierpnia 2002 r. Dwutygodniowy termin na odstąpienie od umowy zgodnie z § 355 ust. 1 zd. 2 BGB w brzmieniu poprzednim nie zaczął biegu z powodu niewłaściwego pouczenia zgodnie z § 355 ust. 2 zd. 1 BGB.
Chronska przewidziana prawem odstąpienia ma na celu zapewnienie konsumentowi wyczerpującego, jednoznacznego i jasnego pouczenia. Konsument ma dzięki temu nie tylko uzyskać wiedzę na temat swojego prawa do odstąpienia, ale także zostać w stanie je zrealizować. Dlatego zgodnie z § 355 ust. 2 zd. 1 BGB musi być jasno poinformowany o czasie rozpoczęcia terminu do odstąpienia. Brak tutaj takiego wystarczającego oświecenia. Dlatego zgodnie z § 355 ust. 3 zd. 1 BGB prawo odstąpienia pozwanego nie wygasło również sześć miesięcy po zawarciu umowy (16 lutego 2006 r.).
aa) Zawarte w dokumencie umowy odstąpienia są - wbrew nadal utrzymywanej przez pozwanego opinii - niewystarczające pod względem rozpoczęcia terminu, zgodnie z ustalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego (patrz orzeczenia SN z 1 marca 2012 r. - III ZR 83/11 -, z 1 grudnia 2010 r. - VIII ZR 82/10 - i z 9 grudnia 2009 r. - VIII ZR 219/08 -), któremu Sąd podąża (orzeczenie z 17 października 2012 r. - 4 U 194/11). Zawierała ona informację, że termin na odstąpienie rozpoczyna się najwcześniej od otrzymania tego pouczenia. Takie pouczenie nie służy jednoznacznemu poinformowaniu konsumenta o początku terminu odstąpienia. Konsument może wprawdzie wywnioskować z użycia słowa najwcześniej, że początek biegu terminu zależy ewentualnie od dalszych warunków, ale pozostaje w niejasności, na jakich (ewentualnych) warunkach skupiać się.
bb) Pozwany błędnie zakłada także, że termin na odstąpienie mimo wszystko rozpocząłby bieg, ponieważ pouczenie odpowiadało wzorcowi Załącznika 2 do § 14 ust. 1 i 3 BGB-InfoV w obowiązującym do 31 marca 2008 r. brzmieniu, który mógł być nadal stosowany zgodnie z § 16 BGB-InfoV dla okresu przejściowego, i że mógłby się zatem powołać na skuteczność ochronną § 14 ust. 1 BGB-InfoV.
To nie jest prawdą z poniższych powodów.
Pozwany nie może powoływać się na przepisy § 14 ust. 1 i 3, 16 BGB-InfoV i wzór Załącznika 2 do § 14 ust. 1 i 3 BGB-InfoV wówczas, gdy w miejscu pouczenia o odstąpieniu nie używał formularza, który w całości odpowiadałby wzorcowi Załącznika 2 do § 14 ust. 1 i 3 BGB-InfoV w tamtym brzmieniu.
(1) Sąd Najwyższy wielokrotnie (ostatnio w wyrokach z 12 grudnia 2013 r. - III ZR 124/13 - pkt. 20, z 1 marca 2012 r. - III ZR 83/11 - i z 19 lipca 2012 r. - III ZR 252/11 -) stwierdził, że przedsiębiorca może powoływać się na skuteczność ochronną § 14 ust. 1 BGB-InfoV tylko wtedy, gdy w stosunku do konsumenta używa formularza, który zarówno pod względem treści, jak i formy zewnętrznej w pełni odpowiada wzorcowi Załącznika 2 do § 14 ust. 1 BGB-InfoV w odpowiednim brzmieniu. Tak nie jest w niniejszym przypadku.
Uzyskane przez powoda i pozwanych formularne pouczenie, jak łatwo stwierdzić, nawet bez pełnego przedstawienia przez stosowane pouczenie (brakuje strony 4 oferty kredytu), nie spełnia swoją treścią w pełni wzorca w Załączniku 2 do § 14 ust. 1 i 3 BGB-InfoV w obowiązującym wówczas brzmieniu Przepisów Informacyjnych do BGB zgodnie z rozporządzeniem Czwartym z 1 sierpnia 2002 r.
Tu sam pouczenie o odstąpieniu zawiera już w pierwszym zdaniu, zdaniu 2 odstępstwo od brzmienia wzorcowego pouczenia, z którego wynika, że Bieg terminu zaczyna się najwcześniej (...). Pomimo że w załączniku 2 do BGB-InfoV ten sam zdanie nie zawierało kursywy Zobowiązania do zwrotu płatności muszą (...) spełnić oświadczenie o odstąpieniu, wskazanie po podtytule Transakcje finansowane zawiera odstępstwa tekstowe. W treści wzorca pouczenia o odstąpieniu w przypadku finansowanego nabycia nieruchomości zdanie 2 brzmi: Zakłada się to w szczególności, jeśli jesteśmy także waszym partnerem w ramach innej umowy, lub korzystamy z współpracy waszego partnera przy przygotowaniu lub zawarciu umowy o kredyt, który
– którego pozwanaj zawarto w swoim pouczeniu – zastępuje punktem „Zakłada się to jedynie wtedy, gdy strony umów są identyczne, lub gdy instytucja udzielająca kredytu wychodzi poza udzielenie kredytu i promuje umowę dotyczącą nieruchomości poprzez współpracę z sprzedawcą, wspierając jego interesy sprzedażowe w całości lub częściowo, przejmując funkcje sprzedawcy w planowaniu, reklamie lub realizacji projektu działań sprzedażowych lub jednostronnie preferując sprzedawcę. Pouczenie stosowane przez pozwaną zmieniło tekst zdania 2, który miał zastąpić zwykłe zdanie 2 w przypadku nabywania nieruchomości lub prawa rzeczowego, w taki sposób, że brzmiał: W przypadku finansowanego nabycia nieruchomości lub prawa rzeczowego przyjmuje się jednak, że tak jest tylko wtedy, gdy strony umów są identyczne lub gdy wykraczamy poza udostępnienie kredytu i promujemy transakcję w nieruchomościach poprzez współpracę z sprzedawcą (...) - dalszy tekst jest nieznany.
(2) W związku z powyższym brak pełnej zgodności treściowej i zewnętrznej, do której odnosi się fikcja § 14 ust. 1 BGB-InfoV; nie ma znaczenia, jakiego konkretnego zakresu dokonane zmiany; zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego nie ma to znaczenia już zależy od tego, czy przedsiębiorca poddał tekst wzorcowego pouczenia wypracowanego przez ustawodawcę własnej treściowej obróbce. Jeśli przedsiębiorca sam ingeruje w dostarczony mu wzór tekstu, nie może powoływać się na ochronę wynikającą z ewentualnej ochrony przekazania bez zmian wzorca pouczenia. Dotyczy to, jak podkreśliła Sąd Najwyższy w wyroku z 1 marca 2012 r. (– III ZR 83/11 – punkt 17, a także już w wyroku z 28 czerwca 2011 r. – XI ZR 349/10 – punkt 39), niezależnie od konkretnego zakresu dokonanych zmian przez przedsiębiorcę, zwłaszcza biorąc pod uwagę złożoność możliwych indywidualnych zmian przy których przestrzeganie jasno określonej granicy dostosowania, ograniczeń, umożliwiających zachowanie ochrony, jeszcze obowiązuje.
- By Alex [CryptoMod]