- śr kwie 01, 2015 5:41 pm
Czy są wyroki, w których sąd uznał odwołanie za dopuszczalne, BEZ odwołania się do błędu w ustalaniu terminu początkowego, ALE Z odniesieniem do błędnej lub brakującej klauzuli w umowie zawartej na odległość?
Chciałem podać powyższe. Nie ma to związku z WRB, ale z zawarciem umowy. Jednak ponieważ umowa i WRB są zazwyczaj wysyłane jednocześnie w sprzedaży na odległość, moim zdaniem kwestia zawarcia umowy i skutecznego doręczenia WRB do kredytobiorcy jest równoważna:
Landgericht Hechingen 17.03.2015: Az 1 0 249/12 (czy ktoś ma pełny tekst?)
(nasi dwaj przedstawiciele Deutsche Bank proszę się tutaj powstrzymać! - ponieważ Wasze wypowiedzi są mniej więcej tak prawdziwe jak krzywoprzysięstwa Deutsche Bank - których dyrektorzy nie tylko stoją przed sądem z powodu krzywoprzysięstwa w procesie Leo-Kirch, ale także w tym procesie od zeszłego tygodnia również muszą odpowiadać za oszustwo procesowe w tym przypadku: GoMoPa: Skarga karna przeciwko Deutsche Bank - Wywiad z adwokatem Dr. Reinerem Fuellmichem
Już udzieliłem sobie dość szerokiej odpowiedzi na moje pytanie za pośrednictwem poniższego znaleziska.
Chciałbym jeszcze raz podkreślić, że chętnie pomagam tutaj innym, oczekując jednocześnie, aby moje sprawy były traktowane poważnie i nie pozostawiane bez konkretnej odpowiedzi (oczywiście nie chodzi o ETS, który zawsze jest niesamowicie pomocny).
https://www.uni-leipzig.de/bankinsti...4-02-06-02.pdf
Ten dokument jest specjalnie starszego rocznika, ponieważ dotyczy stanu prawnego w mojej sprawie do czasu nowelizacji BGB-§ w 2006 roku.
Tu bardzo ładnie przedstawiono obowiązki. Oczywiście nie jest to materiał zacytowany w wyroku sądowym, ale dla mnie jako laika jest to świetne wprowadzenie.
Dodatkowo literatura wspomniana przez BGH w swoich wyrokach:
Blankenheim, WuB IV D. § 312d BGB 2.11;Bodenstedt, Die Umsetzung der Fernabsatzrichtlinie im englischen und deutschen Recht, 2006, S. 62;Finke, Der Fernabsatz von Finanzdienstleistungen an Verbraucher, 2004, Rn. 134;Kropf, WM 2012, 1268, 1270 f.; Kriegner, Die Fernabsatz-Richtlinie für Finanzdienstleistungen an Verbraucher, 2003, S. 201;Loock, Das Fernabsatzsystem, 2009, S. 61; Mohrhauser, Der Fernabsatz von Finanzdienstleistungen an Verbraucher, 2006, S. 99;Rott, BB 2005, 53, 59 f.;vgl. außerdem die Begründung der Kommission der Europäischen Union zu dem Vorschlag für eine Richtlinie des Europäischen Parlaments und des Rates über den Fernabsatz von Finanzdienstleistungen an Verbraucher und zur Änderung der Richtlinie 90/619/EWG des Rates und der Richtlinien 97/7/EG und 98/27/EG, KOM(1998) 468 endg., S. 14)
I tak... przed wakacjami wielkanocnymi szybko do biblioteki po wypożyczenie...
a potem wyjaśnić Deutsche Bank ich obowiązki w zakresie sprzedaży na odległość w sposób, który nawet rzecznik wybrany przez banki mógłby być przekonany przez opinię konsumenta
EDYTOWANO 1.4.2015 - 19:54:
Bardzo interesujące i praktycznie jak mały przewodnik praktyczny jest ten darmowy fragment do przeczytania:
https://www.beck-shop.de/fachbuch/les...xcerpt_001.pdf
Czy są wyroki, w których sąd uznał odwołanie za dopuszczalne, BEZ odwołania się do błędu w ustalaniu terminu początkowego, ALE Z odniesieniem do błędnej lub brakującej klauzuli w umowie zawartej na odległość?
Chciałem podać powyższe. Nie ma to związku z WRB, ale z zawarciem umowy. Jednak ponieważ umowa i WRB są zazwyczaj wysyłane jednocześnie w sprzedaży na odległość, moim zdaniem kwestia zawarcia umowy i skutecznego doręczenia WRB do kredytobiorcy jest równoważna:
Landgericht Hechingen 17.03.2015: Az 1 0 249/12 (czy ktoś ma pełny tekst?)
(nasi dwaj przedstawiciele Deutsche Bank proszę się tutaj powstrzymać! - ponieważ Wasze wypowiedzi są mniej więcej tak prawdziwe jak krzywoprzysięstwa Deutsche Bank - których dyrektorzy nie tylko stoją przed sądem z powodu krzywoprzysięstwa w procesie Leo-Kirch, ale także w tym procesie od zeszłego tygodnia również muszą odpowiadać za oszustwo procesowe w tym przypadku: GoMoPa: Skarga karna przeciwko Deutsche Bank - Wywiad z adwokatem Dr. Reinerem Fuellmichem
Już udzieliłem sobie dość szerokiej odpowiedzi na moje pytanie za pośrednictwem poniższego znaleziska.
Chciałbym jeszcze raz podkreślić, że chętnie pomagam tutaj innym, oczekując jednocześnie, aby moje sprawy były traktowane poważnie i nie pozostawiane bez konkretnej odpowiedzi (oczywiście nie chodzi o ETS, który zawsze jest niesamowicie pomocny).
https://www.uni-leipzig.de/bankinsti...4-02-06-02.pdf
Ten dokument jest specjalnie starszego rocznika, ponieważ dotyczy stanu prawnego w mojej sprawie do czasu nowelizacji BGB-§ w 2006 roku.
Tu bardzo ładnie przedstawiono obowiązki. Oczywiście nie jest to materiał zacytowany w wyroku sądowym, ale dla mnie jako laika jest to świetne wprowadzenie.
Dodatkowo literatura wspomniana przez BGH w swoich wyrokach:
Blankenheim, WuB IV D. § 312d BGB 2.11;Bodenstedt, Die Umsetzung der Fernabsatzrichtlinie im englischen und deutschen Recht, 2006, S. 62;Finke, Der Fernabsatz von Finanzdienstleistungen an Verbraucher, 2004, Rn. 134;Kropf, WM 2012, 1268, 1270 f.; Kriegner, Die Fernabsatz-Richtlinie für Finanzdienstleistungen an Verbraucher, 2003, S. 201;Loock, Das Fernabsatzsystem, 2009, S. 61; Mohrhauser, Der Fernabsatz von Finanzdienstleistungen an Verbraucher, 2006, S. 99;Rott, BB 2005, 53, 59 f.;vgl. außerdem die Begründung der Kommission der Europäischen Union zu dem Vorschlag für eine Richtlinie des Europäischen Parlaments und des Rates über den Fernabsatz von Finanzdienstleistungen an Verbraucher und zur Änderung der Richtlinie 90/619/EWG des Rates und der Richtlinien 97/7/EG und 98/27/EG, KOM(1998) 468 endg., S. 14)
I tak... przed wakacjami wielkanocnymi szybko do biblioteki po wypożyczenie...
a potem wyjaśnić Deutsche Bank ich obowiązki w zakresie sprzedaży na odległość w sposób, który nawet rzecznik wybrany przez banki mógłby być przekonany przez opinię konsumenta
EDYTOWANO 1.4.2015 - 19:54:
Bardzo interesujące i praktycznie jak mały przewodnik praktyczny jest ten darmowy fragment do przeczytania:
https://www.beck-shop.de/fachbuch/les...xcerpt_001.pdf