dalsze wyroki, także dotyczące wartości sporu:
OLG Dresden, orzeczenie z dnia 11 czerwca 2015r. 8 U 1760/14 brak ochrony wzoru nawet w przypadku niewielkich odstępstw, brak przedawnienia itp.
wartość powództwa o ustalenie równa się kwocie
kredytu
OLG Koblenz, postanowienie z dnia 28 maja 2015 r. - 8 W 288/15 pozostała wartość
kredytu bardzo szczegółowo uzasadniona
OLG Hamburg 6 W 25/15 B z dnia 17.07.2015 wartość sporu to wartość netto
kredytu
Wj
Orzeczenie OLG Koblenz dzięki użytkowniczce forum z dostępem do jurysprudencji
Warto powiedzieć prawnikom, którzy spierają się z ARAG w sprawie ustalonej wartości sporu...
OLG Koblenz, postanowienie z dnia 28 maja 2015 r. - 8 W 288/15
poprzednie LG Trier, 21 kwietnia 2015, sygn. akt: 5 O 240/14, postanowienie
Rozstrzygnięcia
Na skargę przedstawiciela powoda postanowienie jednego sędziego sądu okręgowego Trier z 21.04.2015r. dotyczącego punktu II. zostaje zmienione, a wartość sporu ustalona na 603.200,00 €.
Decyzja sądowa wydana jest bez opłat sądowych; koszty nie będą zwracane.
Powody:
1
W niniejszej sprawie powód żądał stwierdzenia, że umowa zawarta między nim a pozwaniem dotycząca dwóch
kredytów o łącznej kwocie 754.000,00 € została przekształcona w stosunek zwrotny zgodnie z oświadczeniem wypowiedzianym przez niego o odwołaniu. Sąd okręgowy swoim postanowieniem z dnia 21.04.2015 r. (str. 110 akta) stwierdził zawarcie ugody i w punkcie II. ustalił wartość sporu na 112.292,18 €. Uwzględnił przy tym, że sama kwota
kredytu nie jest odpowiednim punktem odniesienia dla szacowanego na podstawie § 3 Kodeksu postępowania cywilnego interesu powoda, ponieważ nie było sporu co do zobowiązania do zwrotu kwoty
kredytu jako takiej. Spór mógł dotyczyć jedynie tego, w jakim stopniu pozwana mogła żądać wynagrodzenia w postaci odsetek i opłat za pożyczkę lub, w razie czego, zwracać takie środki.
2
Przedstawiciel powoda złożył samodzielnie wniosek o zmianę wartości sporu na 754.000,00 €, uzasadniając, że pozytywne żądanie stwierdzenia nie miało na celu ustalenia istnienia lub nieistnienia zobowiązania do zapłaty; raczej, według decyzji OLG Kolonii z dnia 18.11.2014 r. – 13 W 50/14 (załącznik KB 1) - miała zostać ponownie określona istota między obiegu składającym się z powoda i pozwanego.
3
Sąd okręgowy nie uwzględnił zarzutu postanowienia z dnia 24.04.2015 r. (str. 125 akta) i skierował sprawę do rozstrzygnięcia sądu wyższej instancji.
II.
4
Własna skarga złożona przez nazwisko, zgodnie z przepisami §§ 68 ust. 1, 63 ust. 2 GKG, jest zasadna i dopuszczalna w zakresie, który wynika z powyższego rozstrzygnięcia. Skarga prowadzi do podwyższenia wartości sporu na 603.200,00 €.
5
Pozwana podziela stanowisko sądu okręgowego, że istotnym dla ustalenia wartości sporu interesem ekonomicznym powoda, niezależnie od wysokości sumy
kredytu, która musi pozostać poza uwagą, jest (wczesne) uwolnienie od obowiązku wynikającego z umowy pożyczki, czyli zwrot kosztów manipulacyjnych (7.540,00 €), zwrot odszkodowań za korzystanie oraz zwolnienie z obowiązku zapłaty odszkodowania za przedterminowe zakończenie (130.000,00 €). Sąd nie podziela tej linii argumentacji jako punktu wyjścia prawnego.
6
Podstawą jest interes powoda wyrażony w żądaniu pozwu i uzasadnieniu pozwu. W przypadku zarzutu skierowanego o stwierdzenie zakończenia umowy pożyczkowej lub – jak w związku z istniejącym tu przypadkiem – jej przekształcenia w stosunek zwrotny, interes powoda jest zasadniczo określany przez wartość pozostałego do zapłaty kapitału pożyczki. Zgadza się z tymi decyzjami sądów apelacyjnych, które – o ile to wynika z publikowanych lub przedstawionych przez powoda orzeczeń apelacyjnych (OLG Kolonia, postanowienie z dnia 18.11.2014 r. – 13 W 50/14 –, juris, załącznik KB 1; OLG Frankfurt nad Menem, postanowienie z dnia 17.01.2014 r. – 9 W 2/14, załącznik KB 2 i n.w.; wydaje się to być także stanowisko OLG Dusseldorf, postanowienie z dnia 10.03.2015 r. – I-16 U 72/14, załącznik KB 3; patrz również OLG Karlsruhe, postanowienie z dnia 11.04.2005 r. – 17 W 21/05, juris) – do których nie odnosi się postanowienie o braku poprawy. Sąd uważa, że to również ma zastosowanie w przypadkach „wykorzystywania” niedopuszczalnych pouczeń odstąpienia od umowy.
7
Sąd podziela stanowisko OLG Kolonii, które w swoim wskazanym orzeczeniu senatu uzasadniło, że w przypadku żądania stwierdzenia przekształcenia umowy pożyczki w stosunek zwrotny to całe stosunki umowy są dotknięte i nie pojedyncze, z tego wynikające prawnomaterialne roszczenia. Wartość tej umowy jest jednak decydująca dla wartości sporu i stanowi ją kwota pozostałego w momencie wniesienia pozwu netto kapitału pozostałego do zapłaty z tytułu pożyczki, która jest podstawą ustalania wartości sporu. Sąd uważa, że nie ma znaczenia, że – jak w przypadku tu umówionych darowiźnie wolnych pożyczek – ostatecznie nie ma sporu co do zobowiązania dłużnika
kredytu do zwrotu netto kwot pożyczki pozwanej. Wynika to pośrednio z orzecznictwa Bundesgerichtshofu w odniesieniu do – przeciwnego – przypadku pozwu o stwierdzenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy pożyczki, który również ma być wyceniony na pełną kwotę objętą wypowiedzeniem. Bundesgerichtshof uzasadnił to tym, że analogiczny pozew o zapłatę od przeciwnika również miałby być wyceniony na pełną kwotę roszczenia w pozwie „bez znaczenia dla faktu, że w istocie chodzi jedynie o termin wykonania uznanej przez strony obowiązku do zwrotu (BGH, postanowienie z dnia 25.02.1997 r. – XI ZB 3/97 –, Rn. 6, juris i inne; w zdaniu odmienne A. Schneider/Herget, komentarz dotyczący wartości sporu, 11. wyd., Rdn. 958). Niniejsze rozważania mają zastosowanie także w przypadku przedstawionej tu sprawy o stwierdzenie skuteczności zakończenia stosunku umownego pożyczki – tu przez odwołanie. Inna ocena prowadziłaby do sprzeczności w wycenie.
8
To samo dotyczy rozważenia, które stanowiło podstawę ustalenia wartości sporu w toczącej się przed OLG Stuttgart sprawie. To wynika z analizy nie ujawnionego wyroku złożonego przez pozwanego (OLG Stuttgart, orzeczenie w tymczasowym postępowaniu z dnia 17 września 2014 r. – 9 U 120/14 –, juris), na którą tylko „w sposób informacyjny” wskazuje w uzasadnieniu wyroku. Jego uzasadnienie zostało podane w komentarzu Scharder (VuR 2015, 106-108, cytowane z juris) w ten sposób:
9
„Wysokość sporu musi być określona według dowolnego uznania sądu zgodnie z § 3 ZPO, przy czym decydujący jest interes powoda. W przypadkach „wykorzystywania” niedopuszczalnych pouczeń o odstąpieniu po latach w okresie niskich stóp procentowych lub unikania rekompensaty za wypowiedzenie przed terminem ważności. Że poza tym kwota pozostoanego
kredytu musi zostać zwrócona zgodnie z § 357 w zw. z art. 286 ust. 3 BGB nie jest kwestionowana. Skoro odwołanie następuje zaledwie kilka lat przed wygaśnięciem 10-letniego okresu na zwyczajne wypowiedzenie zgodnie z art. 489 BGB, obniżka wartości sporu, która przekracza zwykłą obniżkę w przypadku pozwu o stwierdzenie o 20%, jest dopuszczalna, ponieważ dłużnik
kredytu może wypowiedzieć umowę w ciągu kilku lat, w każdym przypadku”.
10
OLG Stuttgart zatem wychodzi od tych samych zasad prawnych, jednak w wskazanych przypadkach uważa większą procentową obniżkę wartości sporu niż zwykle w przypadku pozwu o stwierdzenie, za „dopuszczalną”. Pomimo tego, że sformułowanie to (dopuszczalne) nie wpływa na zróżnicowane obniżenie w innych przypadkach pozwu o stwierdzenie, porównywalność podłoża faktycznego - z powodu braku przekazanych informacji dot. podłoża faktycznego - nie jest stwierdzona; przytoczone orzeczenie w formie uznanej nie zawiera uzasadnienia decyzji (§ 313b ZPO). Wnioski ogólne nie są możliwe. Argument, że dłużnik
kredytu może wypowiedzieć umowę w ciągu kilku lat z uwagi na 10-letni okres na zwyczajne wypowiedzenie zgodnie z art. 489 BGB w każdym przypadku nie ma zastosowania, ponieważ możliwość wypowiedzenia istnieje zawsze (art. 489 ust. 1 nr 2 BGB). Ponadto doprowadziłoby to - jak wyjaśniono - do sprzeczności, wyceniając wartość sporu w pozwie o stwierdzenie nieskuteczności wypowiedzenia umowy o pełny wartość
kredytu objętego wypowiedzeniem (patrz BGH, wyżej, warunków, oczekiwania), choć z niej wynikający pozew o przekształcenie w stosunek zwrotny co do końca ma inny rezultat.
11
W związku z tym należy przyjąć, że interes powoda wynika z wysokości - w tym przypadku z pełnej wartości bezspłatnej pożyczki w wysokości 754.00,00 € - nadal pozostałego do spłaty kapitału pożyczki. W celu określenia wartości pozytywnego pozwu o stwierdzenie przekształcenia pożyczki w stosunek zwrotny należy przyjąć zwyczajny wstrzymanie w wysokości 20% (Zöller/Herget, ZPO, 30th ed., § 3 Rn. 16, Sprawy o stwierdzenie; BGH, postanowienie z dnia 12.07.2012 - VII ZR 134/11 - Rn. 5, juris; por. również OLG Kolonia, a.a.O.). Skarżący również przyjmuje (str. 119 GA) że w tym przypadku miało miejsce pozytywne żądanie stwierdzenia (w odróżnieniu od OLG Frankfurt, a.a.O., dla tamtego stanu faktycznego: pozwu o stwierdzenie bez procentowego wstrzymania). W efekcie wartość sporu wynosi 603.200,00 €.
12
Rozstrzygnięcie w sprawie kosztów opiera się na § 68 ust. 3 GKG.
- By Alex [CryptoMod]