Capital Investment 4

[Ozymandias]

"Cześć, chciałbym rozpocząć dyskusję na temat możliwości odwołania umowy o kwoty opłat/prorogacji. Wiele osób odnowiło swoje istniejące finansowanie nieruchomości wyłącznie za pomocą środków komunikacji na odległość. Stan rzeczy: BGH, postanowienie z dnia 15.01.2019 - XI ZR 202/18 https://openjur.de/u/2134798.html Ta interpretacja prawa krajowego jest potwierdzona przez art. 1 ust. 2 zdanie 1 oraz motywy 14, 16 i 17 dyrektywy 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. w sprawie umów na odległość w zakresie usług finansowych oferowanych konsumentom oraz zmieniającej dyrektywę 90/619/EWG Rady oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE (Dz. Urz. UE Nr L 271, s. 16). Zgodnie z tym prawem prawo do odwołania przysługuje jedynie w przypadku pierwszego z serii kolejnych lub oddzielnych działań tego samego rodzaju lub pierwszej umowy dotyczącej usług, na przykład otwarcia konta, o ile takie nie wynika z określonych przepisów wspólnotowych. Co należy stosować w szczególności w przypadku zwykłej zmiany warunków w ramach niefalsyfikowanego finansowania z sekcjami, ponieważ późniejsze dostosowania warunków do początku finansowania są z góry zaplanowane i zamierzone przez strony umowy. Tę interpretację prawa unijnego należy uznać za tak oczywistą, że nie pozostaje miejsca na uzasadnione wątpliwości (por. Trybunał Sprawiedliwości, wyrok, sprawy połączone 1982, s. 3415, pkt 16 oraz 2005, I-8151, pkt 33; wyrok Senatu z dnia 3 lipca 2018 r. - XI ZR 520/16, WM 2018, 1596, pkt 20, zaakceptowana z powołaniem). Nic innego nie wynika również z wniosków odpowiedzi Trybunału Rejonowego w Monachium z dnia 29 czerwca 2018 r. (22 O 12332/17, juris; obecnie wycofana po ugodzie) i Trybunału Rejonowego w Kilonii z dnia 7 września 2018 r. (12 O 92/18, juris), ponieważ tamtejsze pytania uchylają się od jedności umowy kredytowej w przypadku niefalsyfikowanego finansowania za sekcjami i w sposób niewłaściwy z prawnego punktu widzenia zakładają, że tak jest. EuGH - C-639/18 Wnioski prejudycjalne Trybunału Regionalnego w Kilonii (Niemcy) wprowadzone dnia 12 października 2018 r. - KH przeciwko Sparkasse Südholstein (sprawa C-639/18) Pytania prejudycjalne:
1. Czy umowa „podczas organizacji sprzedaży lub usług przez dostawcę na odległość” w rozumieniu art. 2 lit. a dyrektywy 2002/65/WE1 jest zawierana w celu zmiany istniejącej umowy kredytowej wyłącznie pod względem wysokości ustalonego oprocentowania (umowa oprocentowania zgodnego), gdy instytucja bankowa zawiera umowy kredytowe na finansowanie nieruchomości z zabezpieczeniem hipotecznym wyłącznie w swoich pomieszczeniach handlowych, ale w ramach bieżących stosunków handlowych umowy zmieniające już zawarte umowy kredytowe są również zawierane wyłącznie za pomocą środków komunikacji na odległość?
2. Czy „umowa dotycząca usługi finansowej” w rozumieniu art. 2 lit. a dyrektywy 2002/65/WE ma miejsce, gdy istniejącą umowę kredytową zmienia się wyłącznie pod względem ustalonego oprocentowania (umowa oprocentowania zgodnego), bez przedłużania okresu spłaty [url]kredytu[/url] ani zmiany jego wysokości?


https://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=210004&pageIndex=0&doclang=de&mode=req&dir=&occ=first&part=1&cid=7934319 BGH argumentuje, że umowy o związaniu oprocentowania stanowią niefalsyfikowane finansowanie sekcjami i dlatego należy je traktować jako jednolitą umowę. W zwykłej sytuacji nową ofertę oprocentowania otrzymuje się drogą pocztową/telefoniczną, podpisuje i odsyła. Jeśli potem zmieni się zdanie - nie ma możliwości powrotu. Teraz pojawia się pytanie, czy konsument nie ma jednak prawa do zmiany zdania na podstawie prawa dotyczącego sprzedaży na odległość i do odwołania umowy o oprocentowanie. Jeśli tak, to to prawo można mieć również dzisiaj. EUGH prawdopodobnie zdecyduje na temat wniosków prejudycjalnych w którymś momencie latem 2020 roku. BGH już odniósł się do jeszcze otwartego pytania prejudycjalnego i już teraz zaprzeczył możliwości takiej zmiany. W normalnym przypadku EUGH jest instancją wyższą i może przeważyć nad BGH. Jest to złożony temat i być może z niewielkimi szansami na sukces, ale chciałbym podzielić się z Wami moimi pomysłami i doświadczeniami. Teoretycznie, gdyby ktoś odwołał dzisiaj swoją umowę o związaniem oprocentowania, wtedy ta data miałaby zastosowanie, jeśli EUGH wydałby pozytywną opinię. Wtedy osoba ta znajdowałaby się na poziomie oprocentowania wynoszącym 3-4% z dzisiejszego poziomu oprocentowania. Nie odbyłoby się żadne rozliczanie wsteczne, a jedynie odwołanie od tego momentu, w którym bank został poinformowany o odwołaniu. Jeśli EUGH wyda negatywną opinię na temat pytań prejudycjalnych, to nic się nie stanie. Jako klient otrzymałbyś wtedy po prostu głupi list do swojego banku. Banki powinny znieść to z godnością. Poza kosztem przesyłki nic byś nie stracił. Istnieją jednak inne obszary problemowe związane z niefalsyfikowanym finansowaniem sekcjami, na które jako laik nie mam odpowiedzi, ale mogą być istotne: 1. Bank zmienia nazwę lub formę prawna, ponieważ został przejęty. 2. Bank usuwa nadzwyczajne środki spłaty i w ten sposób zmienia warunki. Oczywiście banki chętnie twierdzą w takich przypadkach, że to tylko przedłużenie pierwotnej umowy kredytowej z nowymi procentami, ale czy rzeczywiście tak jest? Ja osobiście napisałem list do mojego banku, w którym odwołałem moją umowę o związanie oprocentowania. Bank odpowiedział mi decyzją BGH, teraz czekam, co powie EUGH."

[Ozymandias]

Czy nikt nie ma zdania na temat oczekującej opinii KEiJO w sprawie EuGH?

[bruno68]

Do Ozymandias,

pyta się poważnie: Czy [url]refinansowanie[/url] naprawdę nadchodzi niespodziewanie, gdy termin 10, 15 lub 20 lat minął?
Ja odpowiadam: Nie!
Ponieważ osoba, która podpisała umowę kredytową, powinna ją przeczytać wcześniej!
Czy zawsze jest tak zaskakujące, gdy bank wysyła [url]refinansowanie[/url] do podpisu?
I znowu mówię: Nie jest!
Tylko niezdolność dłużnika ułatwia wierzycielom przedstawienie im warunków, które są może w średnim lub gorszym niż rynkowe możliwe!
Czy jest prawem zabronione oferowanie klientom rzeczy lub usług, które są znacznie droższe niż możliwe na rynku? Znowu odpowiadam: Nie! Zgodnie z przepisami z § 138 BGB, analogicznie do § 291 Kodeksu Karnego, jest to uregulowane jako lichwa!
Sądy wielokrotnie orzekły, że tylko kwota wyżej niż podwójna stanowi szkodliwe traktowanie i dlatego zgodnie z § 134 BGB jest nieważna!

Wynika z tego, że jeśli w chwili zawarcia umowy najlepsza lub najniższa suma odsetek wynosiła 60 000 €, to przyjęta [url]pożyczka[/url] z kwotą odsetek do podwójnej (120 000 €) nie budzi zastrzeżeń prawnych!

Aby jednak uniknąć wykorzystywania klientów, wprowadzono specjalne zezwolenie na pośrednictwo w kredytach hipotecznych, zgodnie z § 34i GewO (w Niemczech), ale na szczeblu europejskim.




Osoba, która chce pośredniczyć w udzielaniu [url]kredytów[/url] hipotecznych konsumentom, od 21.03.2016 r. musi uzyskać zezwolenie zgodnie z § 34i GewO.
§ 34i GewO jest wynikiem szeroko zakrojonej reformy pośrednictwa w udzielaniu [url]kredytów[/url] konsumentom, które ma poprawić ochronę konsumentów. [url]kredyty[/url] konsumenckie zostaną zróżnicowane jako:

[url]kredyty[/url] konsumenckie zabezpieczone nieruchomościami (IVD) oraz [url]kredyty[/url] konsumenckie ogólnego przeznaczenia (AVD)
IVD to umowy kredytowe zgodnie z § 491 BGB, których zabezpieczeniem jest hipoteka lub uciążliwość rzeczywista, lub które przeznaczone są na zakup lub utrzymanie prawa własności do nieruchomości, istniejących lub do zbudowania budynków, lub na zakup lub utrzymanie praw zbliżonych do praw rzeczowych.
AVD to wszystkie inne [url]kredyty[/url] konsumenckie.

Osoba chcąca pośredniczyć w IVD będzie potrzebować zezwolenia zgodnie z § 34i GewO.

Pośrednicy, którzy chcą pośredniczyć zarówno w IVD, jak i AVD, będą potrzebować zezwolenia zgodnie z § 34c GewO oraz zezwolenia zgodnie z § 34i GewO.


Dlatego też ważne jest, że gdy klient zrezygnuje z wymaganej wiedzy fachowej i z pomocy pośrednika, zasadniczo odpowiada za swoje straty finansowe! I musi także udowodnić swoje szkody w sporze sądowym! Ponieważ nie może polegać na ułatwieniu do udowodnienia winy (przesunięcie ciężaru dowodu)! Gdyby w tym było zaangażowane trzecie osoba, wówczas - zgodnie z wyrokiem LG Itzehoe z dnia 29.10.2009 r. (Az. 7 O 27/09) - ta osoba musiałaby zapłacić odszkodowanie za złe doradztwo.



Odpowiedzialność za dobrą radę dla maklera finansowego Makler działa niezgodnie z prawem, zgodnie z wyrokiem LG Itzehoe z dnia 29.10.2009 r. (Az. 7 O 27/09), jeśli nie proponuje alternatywnych finansowań do zalecanego [url]kredytu[/url] zwrotnego i proponuje stawkę ubezpieczeniową od żywotności tylko z górnej średnicy rynkowej.

Makler pośredniczył w kredycie hipotecznym dla klientów posiadających własny kapitał. Zaproponował [url]kredyt[/url] zwrotny, który powinien zostać spłacony z ubezpieczenia na życie jednorazową wpłatą. Podstawą zalecenia była prognoza ubezpieczyciela żywotności, która wykazała wymaganą kwotę do spłaty wypłaty.
Gdy potencjalna kwota do wypłaty została później zapytana przez klientów, a ubezpieczyciel szacował ją na około 39 tys. € niższą niż planowano, klienci pozwały maklera. Zażądali uzasadnienia, żeby makler zwolnił ich z żądań spłaty kredytodawcy, które pozostaną po odliczeniu wartości końcowej z ubezpieczenia na życie. Makler stwierdził, że przy przekazaniu obliczeń zwrócił uwagę, że wartość końcowa mogłaby być niższa, chociaż odpowiadał on doświadczeniom.
Klienci preferowali jak najniższe obciążenie składkami i z pełną wiedzą o ryzyku zaakceptowali koncepcję finansowania. Wybór ubezpieczyciela był bez zarzutu. Był to ubezpieczyciel o wysokim poziomie usług, wiarygodności i zyskowności, który generował nadwyżki co najmniej na poziomie średnim rynku.

LG nie zaakceptowało tej argumentacji i skazało maklera. Przy pośrednictwie w finansach musiał dbać o interesy klientów i w szczególności informować ich o ryzyku. Ponadto z dostępnych wariantów finansowania musiał zalecać ten, który najbardziej służy interesom poszczególnych klientów.

Już wiele wskazuje na to, że makler świadomie naruszył swoje obowiązki, rekomendując i realizując [url]kredyt[/url] bez spłat miesięcznych i [url]ubezpieczenie na życie[/url] zamiast tego, co byłoby znacznie tańsze, czyli wykorzystanie kapitału klientów na zakup nieruchomości i finansowanie tylko reszty kredytem równych rat.
Ponadto uzgodnione stopy procentowe [url]kredytu[/url] były raczej w górnej części rynku, a klient faktycznie nie uzyskał korzyści podatkowej z koncepcji finansowania.
Tak jak [url]doradca[/url] inwestycyjny, który błędnie doradza inwestorom, gdy w trakcie rozmowy doradczej przedstawia błędny prospekt sprzedaży jako podstawę swojej porady, tak również makler [url]kredytów[/url] (pośrednik finansowy) odpowiada, gdy opiera koncepcje finansowania na wadliwych prospektach, nie poprawiając tych błędów.
Makler ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą, gdyż źle doradza klientowi przy wyborze ubezpieczyciela. Zgodnie z obowiązującym prawem, makler ma obowiązek nie tylko polecać odpowiednią koncepcję finansowania klientom, ale także zaproponować ubezpieczyciela, który pozwala się spodziewać najlepszych wyników.
Uzasadnienie decyzji nie stawia zbyt wysokich wymagań wobec maklera.
Makler sam może zobowiązać się do najlepszej rady, gdy jego zalecana koncepcja finansowania zakłada, że osiągnięcie określonego minimalnego zwrotu kapitału jest konieczne.
Ponadto makler nigdy nie powinien polegać na informacjach z prospektu ubezpieczyciela odnośnie wysokości zwrotu kapitału.


Mam nadzieję, że rozjaśniłem sprawę! Prawodawca znacznie uprościł klientowi wybór taniego sposobu uzyskania [url]kredytu[/url], jeśli tego nie zrobi, zawsze będzie miał problem z przepłacaniem odsetek!
Prawodawca ujednolicił procedurę pośredniczenia w kredytach, inwestycjach finansowych i ubezpieczeniach dla dobra klientów, co pozwala im skuteczniej egzekwować swoje prawa!
Jedyną rzeczą, którą klient musi zrobić, jest skorzystanie z tego rozwiązania!

Jak to pięknie brzmi: Niech spełni się Jego wola!

bruno68

[Ozymandias]

EUGH:
Czwartek 12/03/2020
09:30
Wnioski końcowe
C-639/18


Sparkasse Südholstein

[Ozymandias]

Nie ma jeszcze wyroku, ale opinie końcowe adwokata generalnej: Według Sparkasse Südholstein i niemieckiego rządu, w relacji umownej pierwsza umowa pożyczki i kolejne zmiany umowy dotyczące dostosowania oprocentowania są traktowane jako jedna, spójna umowa. Sparkasse Südholstein powołuje się w tym zakresie na decyzję Federalnego Trybunału Sprawiedliwości Niemiec z dnia 15 stycznia 2019 r., w której stwierdzono, że w przypadku nieszczerego finansowania w fazach (31) umowa dotycząca oprocentowania nie stanowi oddzielnej umowy, lecz jedynie część umowy pożyczki. W związku z tym konsumentowi przysługuje prawo do odstąpienia jedynie od pierwotnej umowy pożyczki, a nie do późniejszych umów dotyczących oprocentowania. 56. Moim zdaniem ta decyzja opierała się wyłącznie na kwestiach dotyczących prawa krajowego. Jak już wcześniej wyjaśniono (w punkcie 45) niniejsza dyrektywa 2002/65 zakłada zasadniczo pełną harmonizację przepisów krajowych i musi być jednolicie interpretowana we wszystkich państwach członkowskich (32). Fakt, że umowa oprocentowania w ramach określonego porządku prawnego krajowego jest uważana za część pierwotnej umowy pożyczki, nie ma zatem znaczenia dla interpretacji pojęcia umowy zawartej na odległość w rozumieniu art. 2 lit. a dyrektywy 2002/65 oraz pojęcia operacji, dla których przepisy dyrektywy na mocy art. 1 ust. 2 dyrektywy nie mają zastosowania. Dyrektywa wyraźnie wyłącza zastosowanie swoich przepisów tylko do określonych operacji, a umowa oprocentowania zawarta po upływie pierwszej umowy oprocentowania, z przyczyn, które wymieniłem, stanowi nową umowę dotyczącą usług finansowych (33). 57. Dlatego dochodzę do wniosku, że pojęcie umowy dotyczącej usług finansowych w rozumieniu art. 2 lit. a dyrektywy 2002/65 należy interpretować w taki sposób, że obejmuje umowy oprocentowania, w których nie przedłuża się okresu kredytu ani nie zmienia kwoty pożyczki. Taka umowa nie stanowi operacji w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2002/65 i podlega przepisom tej dyrektywy. W rezultacie umowa oprocentowania jest umową zawartą na odległość, od której można odstąpić. Trybunał Sprawiedliwości UE sprzeciwia się Federalnemu Trybunałowi Sprawiedliwości. Następna lawina zaczyna się toczyć.

[Ozymandias]

Ta decyzja opierała się moim zdaniem wyłącznie na kwestiach związanych z prawem krajowym. Jak już wyjaśniono wcześniej (w punkcie 45), dyrektywa 2002/65 prowadzi zasadniczo do pełnej harmonizacji krajowych przepisów prawnych i musi być ujednolicona we wszystkich państwach członkowskich(32). Fakt, że umowa odsetkowa zostaje sklasyfikowana jako część pierwotnej umowy pożyczkowej w określonym porządku prawnym krajowym, nie ma zatem znaczenia dla wykładni pojęcia umowy zawartej na odległość” zgodnie z art. 2 lit. a dyrektywy 2002/65 oraz pojęcia transakcji, na które nie mają zastosowania przepisy dyrektywy na podstawie art. 1 ust. 2 dyrektywy. Dyrektywa wyraźnie wyłącza tylko pewne „transakcje” od stosowania jej postanowień, a umowa odsetkowa zawarta po upływie pierwszej umowy odsetkowej uważana jest z powodów przeze mnie wymienionych za nową umowę dotyczącą usług finansowych” Ten punkt ma również swoje znaczenie.