Capital Investment 4

[Forexyman]

Surowce podlegają wahaniom cenowym, podobnie jak wszystkie inne inwestycje. Te wahania cen zależą od dostępnych zdolności produkcyjnych i aktualnego popytu przemysłowego. Możliwy wzrost cen, spowodowany jednym z tych czynników, stanowi potencjalny zwrot z inwestycji w surowce.

Chiny mają gwałtownie rosnące zapotrzebowanie na surowce. Wydobyte zasoby surowców, pomimo że Chiny należą do największych krajów na ziemi, nie są w stanie dotrzymać kroku ciągle rosnącemu zapotrzebowaniu na surowce i dynamicznemu rozwojowi gospodarczemu. Zwłaszcza w przypadku metali podstawowych, takich jak miedź czy aluminium, oraz w zakresie dostaw energii, Chiny zanotowały deficyty.

Aby zaspokoić długoterminowe zapotrzebowanie na surowce, w ostatnim czasie zostało zawarte wiele umów dostawczych z różnymi państwami. Ze względu na ciągłą wysoką dynamikę gospodarczą oraz obfitość projektów infrastrukturalnych Chiny stają się jednym z największych importerów surowców. To krótkoterminowe zwiększone zapotrzebowanie napotyka na nieznacznie wzrastającą podaż w ostatnich latach.

CRB Index to najstarszy indeks surowców, który nadal jest szeroko stosowany. CRB oznacza Commodity Research Bureau. Od jego pierwszego obliczenia w 1957 roku indeks został kilkakrotnie zmieniony i zmodernizowany. Koncepcja indeksu została gruntownie zmieniona dopiero wraz z dziesiątą rewizją indeksu w maju 2005 roku, która wiązała się z przemianowaniem na Reuters/Jeffries CRB Index (RJ/CRB). Obecnie indeks obejmuje 19 kontraktów terminowych na surowce.

Surowce są handlowane na rynku gotówkowym lub jako instrumenty pochodne (terminowe, kontraktów futures) na jednej lub kilku giełdach surowców. Istnieją giełdy specjalizujące się tylko w jednej grupie surowców (np. London Metal Exchange dla metali podstawowych) oraz inne, na których są handlowane różne grupy produktów, takie jak metale i zboża (np. na Chicago Board of Trade).

[Forexyman]

ZŁOTO


Już w starożytności złoto fascynowało ludzi i było cenione ze względu na swoją rzadkość, trwałość i piękno. Jak ustalili archeolodzy, złoto było wydobywane już w 2000 r. p.n.e. w Egipcie. Król Krösus wydał pierwsze złote monety w VI wieku p.n.e. Rzymianie wydali swoje pierwsze złote monety w 50 r. p.n.e.

Złoto to metal szlachetny, który rzadko występuje w czystej postaci, zazwyczaj jest obecne w postaci stopów. Posiada wysoką gęstość i nie ulega działaniu powietrza, wilgoci, ciepła i większości rozpuszczalników. Złoto jest łatwe w obróbce i posiada doskonałą przewodność dla elektryczności i ciepła. Te cechy sprawiają, że złoto jest ważnym surowcem dla przemysłu. Najważniejsze zastosowanie znajduje w przemyśle elektronicznym. Inny ważny obszar, w którym złoto jest używane od 3000 lat, to technika dentystyczna. Jednak branżą, w której złoto jest przetwarzane zdecydowanie najczęściej (75%), jest przemysł jubilerski.

Złoto jest wydobywane na wszystkich kontynentach, z wyjątkiem Antarktydy (gdzie górnictwo jest zakazane). Głównym producentem jest RPA z udziałem 16% w rynku. Inne złoża znajdują się w USA (głównie w Nevadzie) z udziałem 12%, w Australii z 11%, Rosji z 6,2% i Kanadzie z 5,8%. W 2003 r. produkcja z kopalń wyniosła 2593 tony. Z procesu recyklingu pozyskano dodatkowe 943 tony. Całkowita podaż wyniosła z tego 3536 ton. Złoto praktycznie nie ulega zniszczeniu i zawsze pojawia się w jednej lub innej formie. Ponieważ trzeba coraz głębiej kopać, aby natrafić na nowe złoża złota, koszty wydobycia złota rosną. Podstawą dla ceny złota są koszty wydobycia. Starsze kopalnie, generujące szczególnie wysokie koszty, muszą być zamykane, gdy cena złota spada. W rezultacie maleje ilość wydobywanego złota. Około 15% corocznej produkcji jest przechowywane w formie złotych monet i sztabek w skarbcach do celów inwestycyjnych. Od lat na złoto istnieje nadpodaż. Ta luka jest coraz częściej zamykana przez sprzedaż złota przez banki centralne; równowaga popytu i podaży dzisiaj byłaby nie do pomyślenia bez ogromnych złotych rezerw banków centralnych.

Kongres Stanów Zjednoczonych zadecydował w 1792 r., że emisję papierowego pieniądza należy pokryć złotem i srebrem. Złoto otrzymało tym samym formalną rolę jako waluta. W banku centralnym każdy obywatel mógł wymieniać swoje papierowe pieniądze na złoto i srebro. W 1971 r. prezydent Richard Nixon zlikwidował standard złota. Skutkiem tego było zerwanie porozumienia z Bretton Woods. Ceny złota i kursy walut poruszają się od tego czasu - przynajmniej teoretycznie - niezależnie od siebie. Dlatego obecne znaczne rezerwy złota banków centralnych nie mają dzisiaj już znaczenia. W najlepszym razie dają one obywatelom państwa (choć nieuzasadnione) poczucie bezpieczeństwa. Na całym świecie w skarbcach banków centralnych przechowywane jest ponad 30 000 ton złota. Federalna Rezerwa Bankowa posiada największy udział w tym (około 26%), a następnie Niemiecki Bank Centralny (około 11%) i Bank Francji (9,7%). Przy założeniu kursu złota wynoszącego 400 USD/uncja, Niemcy posiadają złoto o wartości 44,8 mld USD. Jednak niewielkie znaczenie złota jako pokrycia waluty staje się jasne, gdy się pomyśli, że samo nowe zadłużenie na następny rok może być w przybliżeniu tej samej wartości.

Obecne światowe zasoby złota są obecnie największe w historii świata. Złoto - w przeciwieństwie do innych surowców zużywanych - jest praktycznie niezniszczalne. Cena uncji złota przekroczyła w styczniu 2006 r. próg 560 USD, osiągając tym samym najwyższy poziom od 25 lat. Cena złota podwoiła się w ciągu czterech lat. Szacuje się, że światowe rezerwy złota nadal pozostające w ziemi wynoszą 100 000 ton, z czego około połowa jest przypuszczalnie w RPA. Złoto zazwyczaj koreluje negatywnie z dolarem amerykańskim: jeśli więc dolar spada, często rośnie cena złota. Złoto nadal pozostaje popularnym zabezpieczeniem przed utratą wartości w czasach inflacji lub wojny ze względu na swoją unikalność i wartość.

Najważniejsze rynki handlu złotem:

New York Mercantile Exchange (COMEX)
Chicago Board of Trade
Tokyo Commodity Exchange

[Forexyman]

SREBRO


Srebro mogło być jeszcze w starożytności znalezione bezpośrednio na powierzchni ziemi lub na bardzo małej głębokości. Ten cenny metal jest wydobywany przez ludzi od 5000 lat p.n.e. Około 600 lat p.n.e. jego znaczenie wzrosło, gdy Grecy wyprodukowali pierwsze srebrne monety. Pod względem używania go jako kruszcu pieniężnego, srebro miało większe znaczenie niż złoto aż do XX wieku. Kongres Stanów Zjednoczonych postanowił w 1792 r., że pieniądze wydawane będą pokrywane przez złoto i srebro. Wyprodukowany wtedy dolar srebrny był wytwarzany aż do 1965 roku. Obecnie tylko w Meksyku w obiegu są srebrne monety.

Srebro przewyższa wszystkie inne metale pod względem jasności koloru, zdolności do polerowania i zdolności odbijania światła. Ten biały metal ma również najwyższą przewodność elektryczną i cieplną ze wszystkich metali. Jest łatwy w obróbce i reaguje tylko z kilkoma substancjami chemicznymi. Ponieważ srebro w czystej postaci jest zbyt miękkie, używa się go jako stop z miedzią. W branży jubilerskiej termin Srebro Szlachetne oznacza stop z zawartością srebra wynoszącą co najmniej 92,5% (tj. 925) i miedzi. Miedź jest używana, ponieważ nie zmienia koloru srebra.

Czyste srebro (tak zwane srebro stosunkowe) jest jeszcze rzadsze w naturze niż złoto. Dlatego srebro jest coraz częściej wydobywane przy wydobyciu metali podstawowych. Ruda srebra często jest mieszana z rudami ołowiu. W USA około 50% produkcji srebra pochodzi jako produkt uboczny z miedzi, ołowiu i cynku. Ten trend prawdopodobnie będzie się w przyszłości nasilał. Produkuje się prawie 20 000 ton rocznie.

Największym producentem srebra jest Meksyk z udziałem w rynku wynoszącym 15%, przed Peru (14%), Australią (12%), Chinami i USA (po 11%). Około 25% produkcji srebra pochodzi z recyklingu srebra zawierającego odpady. W ostatnich latach ten odsetek stale wzrastał.

43% światowej produkcji jest przetwarzane w przemyśle. Ponieważ bakterie i drobnoustroje nie przeżywają na powierzchni srebra, srebro jest używane w technologii spożywczej, przemyśle chemicznym oraz farmaceutycznym. Srebro znajduje również zastosowanie w technice elektrycznej, na przykład w produkcji baterii. Produkcja biżuterii i wyrobów srebrnych (np. sztućców) stanowi około 30%. Ten obszar pozostaje stosunkowo stabilny.

Technika fotograficzna jest trzecim co do ważności odbiorcą, stanowiąc 22%. Jednak z powodu wypierania tradycyjnych aparatów fotograficznych przez aparaty cyfrowe staje się coraz mniej ważna. Produkcja monet i medali stanowi około 4% produkcji srebra.

Od wielu lat popyt na srebro przewyższa podaż. Cena srebra utrzymuje się zatem w stabilnym trendzie wzrostowym, zwłaszcza że rezerwy różnych giełd i państw są prawie całkowicie wyczerpane. Uspesvni inwestorzy jak Warren Buffet i George Soros mają zainwestowane w srebro i akcje srebra.

Najważniejsze rynki dla handlu srebrem:

giełda towarowa w Nowym Jorku (COMEX)
Chicago Board of Trade
Londyński Rynek Bullion
giełda Towarowa w Tokio

[Forexyman]

CHOMET PALLADIUM

1803 roku William Hyde Wollaston odkrył pallad, nazwany na cześć odkrytego niedługo wcześniej asteroidy Pallas, nazwanego z kolei na cześć greckiej bogini Ateny Pallady. Błyszczący na srebrzysto pallad należy do czterech metali szlachetnych i jest metalem grupy platinowców. Posiada nieco większą twardość niż platyna. Przy temperaturze pokojowej pallad może wchłonąć aż do 850-krotności swojej objętości wodoru. Pallad jest bardzo rzadkim pierwiastkiem, ale występuje nieco częściej niż złoto i platyna. Często nazywa się go tańszą platyną, ponieważ oba metale szlachetne wykazują pewne podobieństwa pod względem właściwości chemicznych.

Pallad powstaje głównie jako produkt uboczny podczas wydobycia innych metali, na przykład w Afryce Południowej podczas wydobycia platyny, w Rosji i Kanadzie podczas wydobycia niklu. Dlatego mimo istniejącego nadmiaru i niskich cen wydobycie palladu nadal trwa.

Najwięksi producenci światowej produkcji, wynoszącej rocznie około 220 ton, to Rosja z udziałem 46%, Afryka Południowa z 36% i USA z 8%.

Pallad jest głównie wykorzystywany w przemyśle samochodowym (50%), zwłaszcza przy produkcji katalizatorów do pojazdów. Podczas gdy popyt w Europie, uwzględniając odzysk z 2003 roku do 2004 roku zmniejszył się o jedenaście procent do 32 ton, ponieważ w Europie coraz częściej stosuje się technologię diesla w nowych pojazdach, a technologia katalizatorów dla palladu jeszcze nie osiągnęła gotowości rynkowej, popyt w USA wzrósł o 10,5% do 32,5 tony, a w Japonii o osiem procent do 17,3 tony. Jednak wraz z nową normą euro V spaliny muszą być spalane w bardzo wysokich temperaturach, aby dalej zmniejszać zawartość substancji szkodliwych. Ponieważ pallad może być używany przy temperaturach do 950°C, a platyna jedynie do 650°C, popyt na pallad może wtedy znacznie wzrosnąć. Pallad jest również stosowany jako materiał elektrodowy w ogniwach paliwowych i ma służyć jako materiał do przechowywania wodoru w przyszłych samochodach wodorowych.

W elektrotechnice przetwarza się dodatkowe 15%, a w technice dentystycznej 14%. W przemyśle jubilerskim (12%) pallad jest używany do produkcji białego złota. Stop jest szczególnie popularny w Azji do wyrobu pierścionków i biżuterii. Kolejnym odbiorcą jest branża chemiczna (6%).

Wzrasta popyt na pallad jako substytut w przypadku braku platyny i związanych z tym wyższych cen. Do przełomu wieków kursy platyny i palladu były prawie równoległe. Pallad rozpoczął wzrost po spekulacjach o problemach dostawców w Rosji i cenę palladu udało się potroić od połowy 1999 roku do początku 2001 roku. Po prysnięciu bańki cena palladu spadła o około 70% podczas następnej korekty. Od tamtej pory ceny platyny i palladu rozwijają się niezależnie od siebie.

Najważniejsze rynki handlu palladem:

Giełda Towarowa w Nowym Jorku (sekcja COMEX)
London Platinum and Palladium Market (LPPM)
Tokyo Commodity Exchange

[Forexyman]

PLATYNA


Pochodzenie nazwy tego cennego metalu, platyny, wywodzi się od hiszpańskiego słowa platina, które oznacza srebro ze względu na jego blado-szary kolor. W porównaniu do złota i srebra, historia platyny jest dość krótka. Dopiero w 1856 roku niemieckiemu chemikowi i farmaceucie Wilhelmowi Carlowi Heraeusowi udało się stopić platynę w płomieniu wodór-tlen i tym samym usprawnić jej zastosowanie.

Platyna jest bardzo rzadkim metalem, ma wysoki punkt wrzenia, łatwo ulega kształtowaniu i charakteryzuje się bardzo dobrą przewodnością elektryczną. Platyna jest również bardzo odporna na działanie powietrza, wody i niektórych kwasów. Stopiona z innym metalem z grupy platynowców, irydem, tworzy strukturę o bardzo wysokiej odporności na temperaturę i twardości. Dlatego też prototypowy metr paryski i prototypowy kilogram składają się z takiego stopu platynowo-irydowego.

Przy cenach powyżej 1000 dolarów za uncję platyna stanowi zdecydowanie najdroższy z czterech metali szlachetnych, co wynika z ich ograniczonych zasobów na całym świecie oraz stosunkowo skomplikowanych metod wydobycia. Aby uzyskać uncję platyny o zawartości 95% czystości, standardowej w handlu w Europie i Stanach Zjednoczonych, potrzebne jest dziesięć ton rudy i proces rafinacji trwający 5 miesięcy.

Największym producentem platyny jest RPA, z udziałem w rynku wynoszącym 74,8%. Kompleks Bushfeld położony na północnym wschodzie RPA to obszar o powierzchni 66000 kilometrów kwadratowych, gdzie znajdują się największe na świecie zasoby platyny. Tutaj działają również dwie największe firmy produkujące platynę na świecie: Anglo Platinum i Impala Platinum. Drugim ważnym producentem jest Rosja z udziałem w rynku wynoszącym 16,8%. Tutaj główną rolę odgrywa rosyjski koncern górniczy Norilsk Nickel. Pozostałe udziały rynkowe w produkcji platyny dzielą Kanada, USA i reszta świata. Wydobywanie platyny prowadzone jest głównie w czystych kopalniach platynowych w RPA, w przeciwnym wypadku platyna pozyskiwana jest głównie jako produkt uboczny przy wydobyciu metali kolorowych. Tylko około 15% rocznej produkcji pochodzi z recyklingu złomu zawierającego platynę.

Popyt na platynę od wielu lat przewyższa podaż i można go zaspokoić tylko poprzez wzmożone wydobycie rosyjskich zapasów.

W przemyśle samochodowym największą część produkcji platyny (43%) przeznacza się na produkcję katalizatorów. Drugim istotnym obszarem jest przemysł jubilerski, z udziałem 34%. Pozostałe udziały rozkładają się na przemysł chemiczny, branżę high-tech (produkcja dysków twardych komputerów) i produkcję szkła. Ponadto platynę wykorzystuje się wszędzie tam, gdzie są potrzebne substancje niewrażliwe na korozję, na przykład w medycynie, elektryce i petrochemii. Udział produkcji ogniw paliwowych wynosi jedynie 0,1%, co oznacza, że jest to stosunkowo mało istotne dla zużycia platyny. Do 2015 roku jednak oczekuje się, że udział ten wyniesie 10% całkowitej produkcji platyny.

Pod względem przewodnictwa, obróbki i reakcji z innymi substancjami chemicznymi platyna i pallad są bardzo podobne. W przypadku niedoboru platyny i związanych z tym wysokich cen przemysł może zastąpić platynę tańszym palladem. Jedynym wyjątkiem jest przemysł jubilerski.

Najważniejsze rynki dla handlu platyną:

New York Mercantile Exchange (obszar COMEX)
Chicago Board of Trade
London Platinum and Palladium Market (LPPM)
Tokyo Commodity Exchange

[Forexyman]

ALUMINIUM Nazwa aluminium pochodzi od łacińskiego alumen (alun). Po tlenie i krzemie, metal znajduje się na trzecim miejscu pod względem liczby występowania w pierwiastkach. Niemieckiemu chemikowi Friedrichowi Wöhlerowi udało się wytworzyć czyste aluminium w formie proszku w 1827 roku. W tamtym czasie cena aluminium była wyższa niż cena złota. W obecnym znanej formie aluminium jest przetwarzane dopiero od połowy XIX wieku. Wcześniej izolacja aluminium z boksytu była zbyt kosztowna. Dopiero z rozwojem nowej metody zaczęła się triumfalna droga tego jasnego metalu. Oprócz pierwotnego pozyskiwania aluminium z boksytu, recykling stał się ważnym dostawcą dla hut. Recykling puszek po napojach stanowi w tym przypadku największy udział. Dziś aluminium jest nieodłączną częścią naszego życia codziennego. Bez niego nie da się wyobrazić przemysłu motoryzacyjnego (np. nowoczesne karoserie z aluminium), przemysłu opakowaniowego (np. puszki po napojach) czy budownictwa. Aluminium jest doceniane wszędzie, również w produkcji samolotów i technologii kosmicznej. Metal ten ma niską wagę, nie rdzewieje, jest łatwo formowalny i cechuje się doskonałą przewodność. Dlatego na przykład linie przesyłowe zazwyczaj są wykonane z aluminium. W tym miejscu warto wspomnieć o wzrastającym znaczeniu Państw Zatoki Perskiej jako krajów produkcyjnych. W ciągu kilku najbliższych lat Europa przestanie być na pierwszym miejscu pod względem producentów aluminium, jeśli te kraje (Dubaj, Bahrajn, Iran) osiągną swoje ambitne cele. Istotne dla tego rozwoju są niemal nieograniczone rezerwy energetyczne w regionie, które są niezbędne do produkcji aluminium. Koszty energii stanowią jedną czwartą kosztów produkcji aluminium, co prowadzi do silnej korelacji między ceną ropy naftowej a aluminium. Gdy Saddam Husajn w 1990 roku zaatakował Kuwejt, cena ropy naftowej znacząco wzrosła, ponieważ obawiano się nowego kryzysu naftowego. Cena aluminium poszła w górę o około 600 dolarów, z 1 550 dolarów na 2 100 dolarów. Obecnie silnie wzrastające ceny ropy naftowej są powodem wzrostu cen aluminium. Jednak ostatnie wzrosty cen ropy nie znalazły odzwierciedlenia w cenach aluminium. Aluminium nawet straciło na wartości. Przyczyną tego jest presja cenowa ze strony metali szlachetnych. Ogólnie negatywne nastroje na rynku mają większe znaczenie niż drastycznie wzrosła cena ropy naftowej i związane z tym wzrost kosztów. Najwięksi konsumenci to Stany Zjednoczone i Europa. Jednak Chiny doganiają z powodu swojej rozkwitającej gospodarki, zwłaszcza w sektorze budowlanym. Najwięksi producenci to Chiny, Rosja i Stany Zjednoczone. Najważniejsze złoża rudy znajdują się w Australii, Gwinei, Brazylii, Jamajce, Indiach, Gujanie i Indonezji. Aluminium jest notowane na London Metal Exchange i na New York Mercantile Exchange (COMEX), przy czym LME stanowi główną giełdę aluminium na całym świecie i oferuje najwyższą płynność. W 2001 roku na LME było notowanych ponad 25 milionów kontraktów, co przy wielkości kontraktu wynoszącej 25 ton daje łączną sumę 625 milionów ton. Minimalna zmiana (tick) w kontraktach futures wynosi 50 centów dolarów za tonę. W przypadku opcji, minimalna zmiana (tick) zależy od wysokości ceny bazowej. Walutą, w której dokonywane są transakcje, jest dolar amerykański, ale rozrachunki mogą być dokonywane w jenach japońskich, funtach brytyjskich i euro. Terminy ważności kontraktów wynoszą od natychmiastowej do 63 miesięcy. Pierwszy kontrakt na aluminium został zawarty na LME w 1987 roku. Patrząc na długoterminowy wykres, kurs aluminium regularnie napotyka na opór. Od końca 1993 roku/początku 1994 roku zakres zmian zwęża się wzdłuż trwającego 10 lat symetrycznego trójkąta. Na początku 2004 roku kurs po raz pierwszy opuścił symetryczny trójkąt konsolidacji, który kształtował się od początku 1994 roku. Najważniejsze rynki dla handlu aluminium: London Metal Exchange New York Mercantile Exchange (COMEX)

[Forexyman]

MIEDŹ Od pierwszego miejsca wydobycia, wyspy Cypr, wywodzi się nazwa miedzi. Miedź jest używana od ponad 10 000 lat. W piramidzie Cheopsa archeolodzy odkryli ślady systemu kanalizacyjnego z miedzi. Jego rury po ponad 5000 latach wciąż były użyteczne. Najstarsze znalezione od VIII tysiąclecia p.n.e. zabytki z miedzi pochodzą z Anatolii. Miedź była jednym z pierwszych metali używanych przez ludzi. Ze względu na jej coraz szersze stosowanie okres między IV a III tysiącleciem p.n.e. jest często nazywany epoką miedzi. Na początku miedź była używana w czystej postaci, później metal ten był także stopowany z innymi metalami. Po żelazie i aluminium miedź jest najczęściej zużywanym metalem. Czysta miedź jest jasnoczerwona, twarda i dobrze kutełna. Ze względu na swoje właściwości mechaniczne, fizyczne, biologiczne i chemiczne ciężki metal miedź znajduje zastosowanie w wielu dziedzinach życia. W przemyśle miedź jest jednym z najczęściej przetwarzanych metali. Posiada doskonałą przewodność elektryczną (tylko srebro przewodzi jeszcze lepiej), wysoką odporność na wszelkiego rodzaju korozję i jest łatwa do formowania. Miedź jest również wykorzystywana do produkcji mosiądzu (stop miedzi i cynku) i brązu (stop miedzi i cyny), które charakteryzują się większą twardością niż podstawowy metal. W instalacjach sanitarnej i elektrycznej jest dalej przetwarzane około 75% światowej produkcji miedzi. Na powierzchni miedzi nie mogą rozwijać się bakterie, ponieważ miedź działa biostatycznie. Aby ograniczyć rozprzestrzenianie się bakterii, metal jest więc coraz częściej stosowany do produkcji artykułów spożywczych, w systemach klimatyzacyjnych i nawet w klamkach. Coraz większe znaczenie miedź ma również w sektorze nowoczesnych technologii (np. w układach komputerowych, kolektorach słonecznych, silnikach hybrydowych). Na całym świecie zasoby miedzi szacuje się na 2,3 mld ton, z czego wydobyto jedynie 12%. Przypuszcza się, że 1,6 mld ton znajduje się na lądzie, a kolejne 700 mln ton pod dnem morskim. Specyficzną cechą miedzi jest to, że może być poddawana recyklingowi i ponownej obróbce bez straty jakości, co sprawia, że jest nieskończonym źródłem. Więcej niż jedna dziesiąta światowej produkcji miedzi, a nawet niemal połowa w Niemczech, jest pokrywana poprzez oszczędzającą energię recyklingu odpadów zawierających miedź. Miedź jest wydobywana na całym świecie, obecnie największe ekonomicznie wydobywalne złoża znajdują się w Chile i USA. Szacuje się, że stanowią one około 20% światowych zasobów. W 2003 r. wyprodukowano 15,21 mln ton miedzi. Chile, z udziałem 35% w produkcji światowej, było największym producentem, na drugim miejscu były Indie z 8,4%, a na trzecim Stany Zjednoczone z 8,0%. W Australii, Peru, na Kaukazie, Filipinach, w Iranie i w Hiszpanii, Portugalii, Polsce i Niemczech znajdują się kolejne duże złoża rudy. Ponieważ miedź obecnie głównie znajduje zastosowanie w przemyśle budowlanym i elektrotechnicznym, skala działalności budowlanej w krajach przemysłowych i wschodzących, takich jak obecnie zwłaszcza w Chinach, ma istotne znaczenie dla popytu. Od początku 2003 roku popyt na miedź przewyższa podaż, co doprowadziło do prawie całkowitego wyczerpania zapasów. Ponadto w ostatnich latach przemysł przetwórczy miedzi coraz bardziej przeniósł się do krajów wschodzących. Przykładem może być produkcja elementów budowlanych do klimatyzacji w Chinach. Najważniejsze rynki handlu miedzią: London Metal Exchange New York Mercantile Exchange (COMEX)

[Forexyman]

Nikiel


Srebrzysty, mocno połyskujący metal jest stosunkowo twardy, łatwy w obróbce, magnetyczny i przewodzący. Nikiel znajduje zastosowanie w ponad 300 000 różnych produktach. Szacuje się, że rocznie recyklingowane jest około 4,5 miliona ton odpadów zawierających nikiel. Prawie 25% światowego zapotrzebowania na nikiel jest w ten sposób zaspokajane. Dla ludzi nikiel w czystej postaci jest trujący, chociaż występuje jako pierwiastek śladowy w niewielkich ilościach również w organizmach ludzkich. Zauważa się nie tylko reakcje alergiczne podczas wdychania lub kontaktu z metalem, ale także działanie rakotwórcze.

W szczególności nikiel jest używany przy produkcji różnych stopów ze stali nierdzewnej i innych odpornych na rdzę stopów. Ponad dwie trzecie produkcji niklu trafia w ten obszar. W przemyśle lotniczym specjalne stopy niklu są wykorzystywane do produkcji łopatek turbin i innych krytycznych elementów silników. Podobne zastosowanie znajdują stopy niklu w elektrowniach. Nikiel jest również używany przy produkcji monet jako zamiennik srebra oraz w akumulatorach. Obok przemysłu motoryzacyjnego, branża budowlana jest ważnym odbiorcą różnych rodzajów stali nierdzewnej. Boom budowlany w Chinach powoduje tu wzrost zapotrzebowania. Szczególnie popularne w Chinach są gatunki stali nierdzewnej o specjalnych właściwościach, które mogą być używane przy budowie wieżowców, ponieważ kraj ten obecnie wznosi jedno miasto za drugim. Wysokie ceny niklu wzmacniają jednak trend w kierunku stali o niższej zawartości niklu oraz rozwijania procesów wytrawiania stali bez dodawania niklu.

Szacuje się, że rezerwy cynku na świecie wynoszą 1,9 miliarda ton. Cynk w stanie pierwiastkowym nie występuje w przyrodzie. Najważniejszymi rudami cynku są sfaleryt i kalamin. Ważne złoża znajdują się w Kanadzie, Rosji, Australii i Kuby. Około 40% światowej produkcji niklu trafia do Europy, za nią plasują się Azja i Ameryka. Zużycie niklu rośnie proporcjonalnie do corocznie rosnącej produkcji stali w Chinach. Obecnie jedna piąta światowej produkcji stali nierdzewnej odbywa się w Chinach. Ze względu na brak wystarczających zasobów własnych niklu, import niklu jest nieunikniony. Światowa produkcja niklu podwoiła się od 1970 roku. Zapasy największego producenta niklu, Norilsk Nickel, mają duży wpływ na podaż niklu.

Na London Metal Exchange kontrakt na sześć ton niklu o zawartości czystości co najmniej 99,8% jest notowany w USD/tona.

Najważniejsze rynki handlu niklem to:

London Metal Exchange

[Forexyman]

GAZ ZIEMNY
Fosylny paliwo gazowe zwane gazem ziemnym jest w swoim czystym stanie bezbarwnym, bezwonny i bezsmakowy. W mieszaninie różnych węglowodorów (np. metan, etan, propan i butan) oraz m.in. dwutlenku węgla, azotu i wodorosiarczynu mogą być także zawarte gaz szlachetny (np. hel).
Gaz ziemny powstaje w podobny sposób jak ropa naftowa i dlatego często występuje w podziemnych złożach razem z ropą naftową. W postaci soczewki gaz zbiera się nad ropą naftową. Gaz ziemny wydobywa się dosłownie sam z siebie, gdy złoże jest otwarte, ponieważ znajduje się pod dużym ciśnieniem. Często wydobyte pola gazowe służą jako miejsce składowania wydobywanego gazu ziemnego. W niektórych przypadkach te puste przestrzenie mogą pomieścić nawet do miliarda metrów sześciennych. Gaz ziemny dociera do regionów przemysłowych albo przez rurociągi albo przez transport specjalnymi tankowcami.
Gaz ziemny po raz pierwszy został użyty komercyjnie w 1785 roku w Wielkiej Brytanii i stał się jednym z najważniejszych nośników energii. Obejmuje on około 25% światowego zapotrzebowania energetycznego. Jako paliwo do samochodów osobowych i gaz grzewczy w gospodarstwach domowych gaz ziemny staje się coraz bardziej ważny.
W Europie od lat 70. XX wieku rozbudowana dystrybucja gazu ziemnego z Rosji i Wielkiej Brytanii odbywa się poprzez transeuropejski gazociąg ziemny.
Głównymi krajami wydobywającymi są Rosja z 22% i USA z 20% udziałów w światowej produkcji. Inne ważne kraje wydobywcze to Kanada z 6,8%, Wielka Brytania z 3,6%, Algieria z 3,0%, Indonezja, Holandia, Norwegia, Uzbekistan, Iran, Argentyna, Meksyk, Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Malezja. Ważnymi importerami gazu ziemnego są USA, Niemcy, Japonia, Ukraina, Włochy, Francja i Białoruś.
Oszacowane rezerwy światowego gazu ziemnego wystarczą jeszcze na około 67 lat. Duża część tych zasobów jest przypuszczana znajdować się na Bliskim Wschodzie i na terenie byłych państw ZSRR.
Cena gazu ziemnego jest bardzo silnie skorelowana z ceną ropy naftowej. W Europie istnieje nawet związek cenowy gazu z ceną oleju opałowego, ponieważ poszczególne przedsiębiorstwa dostawcze mają do czynienia tylko z kilkoma dostawcami z Rosji, Norwegii i Holandii. Nadużycie tego oligopolu ma być zapobiegane poprzez dostosowanie cen do bieżących cen rynkowych za pomocą mechanizmu cenowego i długoterminowych umów.
Kontrakt w Nowym Jorku dotyczy dostawy 10 000 miliardów brytyjskich jednostek ciepła.
Najważniejsze rynki handlu gazem ziemnym:
Giełda towarowa w Nowym Jorku
Międzynarodowa giełda Paliwowa w Londynie

[Forexyman]

Post został usunięty przez moderatora

[Forexyman]

BAUMWOLLE

Z udziałem ponad 50% naturalne włókna bawełny są najważniejszym surowcem tekstylnym na świecie. Nazwa bawełny pochodzi od koszyczków długich włókien w owocach krzaka bawełny. Bawełna jako surowiec tekstylny jest znana i ceniona od 3000 r. p.n.e. Bawełna wywodzi się z Azji, gdzie Indie przekazały ją do Chin, a surowiec ostatecznie trafił do Zachodniej Europy przez Bizancjum. Fugger w Augsburgu po raz pierwszy przetwarzał bawełnę około połowy XIV wieku w Niemczech. Po mechanizacji przemysłu tekstylnego w XIX wieku stworzono warunki do racjonalnej produkcji, co rozpoczęło właściwy rozwój tego sektora. Nawet w produkcji tekstyliów naszych nowoczesnych społeczeństw opartych na najnowszych technologiach, włókno to nadal zajmuje pierwsze miejsce.

Podczas długiego okresu wzrostu bawełna potrzebuje dużo słońca i wilgoci. Podczas zbioru wymagane jest suchość. W czasie dojrzewania owalna struktura, w której rozwija się kwiat, pęka. Wrażliwość na wiatr i deszcz jest wtedy szczególnie widoczna. Owoce są zbierane w 95% mechanicznie w USA. Zebrane i oczyszczone bawełniana jest pakowana w belki.

Dzięki swojej wyjątkowej strukturze włókna bawełniane są idealne do produkcji tekstyliów. Im cieńsze, dłuższe i mocniejsze jest włókno, tym lepsza jakość bawełny. Włókna nasion są przędzione na nici, które są używane do produkcji tkanin w czystej postaci lub w mieszaninach np. z wiskozą lub lnem. Zastosowanie bawełny jest bardzo szerokie - od odzieży po materiały medyczne.

Największym producentem jest Chiny z udziałem rynkowym wynoszącym 24%, za nimi plasują się USA (20%), Indie (14%) i Pakistan (8%), obok Brazylii, Egiptu i Turcji. Jedynym krajem UE z istotną produkcją bawełny jest Grecja. Największymi importerami bawełny są Chiny i Indonezja. Przesunięcie przemysłu odzieżowego do krajów o niskich płacach jest dobrze widoczne dzięki wysokiemu zużyciu w Azji i spadkowi produkcji odzieży bawełnianej w Europie i USA.

Ceny surowej bawełny spadły od 1995 r. z ponad 100 centów na mniej niż 30 centów w 2001 r., co stanowi najniższą cenę od czasów Wielkiego Kryzysu Gospodarczego.

Umowa dotyczy dostawy 50 000 funtów bawełny sortu nr 2. Długość włókna powinna wynosić 1 2/32 cala.

Najważniejsze rynki handlu bawełną:

New York Board of Trade (New York Cotton Exchange)
Central Japan Commodity Exchange
Osaka Mercantile Exchange

[Forexyman]

KAWA


Pod względem wartości, kawa jest po ropa naftowa najważniejszym surowcem, a po wodzie najczęściej spożywanym napojem na świecie.

Roślina kawowca (łac. Coffea) należy do rodziny marzanowatych. Rośnie wokół równika w rejonach tropikalnych i wymaga obficie deszczu przez cały rok oraz temperatur powyżej 21° C. Owoce drzewa kawowego, czyli ziarna kawy, są najważniejszym towarem rolniczym w międzynarodowym handlu północ-południe i przypominają kształtem i kolorem wiśnie. Z jednego drzewa kawowego można rocznie wyprodukować 1-1,5 funta palonej kawy.

Kawa została odkryta w IX wieku w Etiopii, w regionie Kaffa. W XIV wieku napój trafił do Arabii dzięki handlarzom niewolników, skąd rozprzestrzenił się dalej. Wówczas Arabia miała pewnego rodzaju monopol handlowy. Miasto Mocha (nazywane Mokka), które obecnie znajdowało się w Jemenie, było centrum wydarzeń. W XVII wieku otworzono pierwszą kawiarnię w Londynie. Nazwano ją "Penny University" ze względu na cenę filiżanki. Jedna z tych pierwszych kawiarni była miejscem narodzin londyńskiej giełdy.

Wyróżnia się cztery gatunki kawy: Arabica, Robusta, Liberica i Excelsa. Ostatnie dwa są raczej nieistotne, natomiast Arabica stanowi około 60% światowej produkcji. Najważniejszymi krajami uprawy tego gatunku są Brazylia i Kolumbia. Inne ważne producenci to Kostaryka, Meksyk i Gwatemala. Plantacje znajdują się na wysokości od 600 do 2000 metrów nad poziomem morza. Gatunek Robusta jest mocniejszy w smaku i mniej wymagający, rośnie również na niższych wysokościach od 200 do 600 metrów. Najważniejszymi krajami uprawy Robusty są Indonezja, Zachodnia Afryka, Brazylia i Wietnam. Udział kawy Robusty w produkcji wynosi prawie 40 procent.

Popyt na kawę cechuje się sezonowymi wahaniami. Chociaż nie występują ekstremalne wahania, jakie znamy np. z cen mięsa, to jednak okazało się, że w ciepłych miesiącach letnich spożywa się o 12% mniej kawy niż średnio rocznie, co powoduje spadek importu kawy pod koniec wiosny i latem, zanim znowu wzrasta on jesienią i zimą.

Największym producentem kawy na świecie w 2005 roku była Brazylia z 2,179 mln ton ziaren kawy zieleni, co stanowiło około 28,2% światowej produkcji, a za nią plasują się Wietnam, Indonezja i Kolumbia. Worek kawy waży 60 kg.

W Brazylii zbiory zaczynają się w maju i trwają przez kilka tygodni. Następnie nadchodzi tam późna jesień. Po tej porze roku mogą wystąpić przymrozki i zniszczyć część zbiorów. Zbyt duże susze również mogą prowadzić do strat plonu, jak miało to miejsce w sezonie 2003/2004.

Kawa jest zazwyczaj wysyłana jako zielone ziarno na całym świecie. 90% handlu kawą odbywa się na zielonych, niepalonych ziarnach. Palenie ziaren kawy odbywa się w palarniach na całym świecie. Jacobs (Kraft Foods) w Berlinie prowadzi największą palarnię kawy.

Najwięksi konsumenci kawy to Amerykanie. Następnie plasują się Niemcy, Francja, Japonia i Włochy.

Podczas wzrostu cen popyt na kawę pozostaje stosunkowo niewrażliwy, cena kawy jest elastyczna. Największy wpływ na cenę mają warunki pogodowe i klimat polityczny w krajach producentów.

Handel kawą ma duże znaczenie ekonomiczne dla zaangażowanych krajów. Kawa po ropy naftowej jest drugim pod względem ważności surowcem eksportowym. Na produkcji i przetwórstwie kawy utrzymuje się ponad 100 milionów ludzi, wiele krajów trzeciego świata zależy od sprzedaży kawy. Od lat malejące ceny na światowych rynkach często nie pokrywają już kosztów produkcji. Ofiary tej tendencji to drobni rolnicy.

Najważniejsze rynki handlu kawą:

London International Financial Futures Exchange (LIFFE)
New York Board of Trade

[Forexyman]

KAKAO Historia kakaowca sięga ponad 3000 lat wstecz. Drzewo to było uważane przez Majów i Azteków za świętą roślinę. Wykorzystywali oni owoce kakaowca do produkcji napoju, który odgrywał ważną rolę w obrzędach religijnych. Oprócz złota i kamieni szlachetnych, kakao było jednym z darów dla zmarłych. Majowie i Aztekowie wykorzystywali ziarna również jako środek płatniczy i drobne pieniądze. Odkąd w epoce baroku czekolada stała się znana i ceniona we Włoszech, Francji i na dworach niemieckich książąt, w Anglii zyskała już popularność wśród warstw mieszczańskich. Gdy w 1728 roku Hiszpania straciła monopol na kakao, handel przejęli Holendrzy. W XIX wieku era napoju czekoladowego zakończyła się tymczasowo wraz z upadkiem arystokracji i rozkwitem burżuazji. Jednak wraz z rewolucją przemysłową nastał ostateczny przełom dla tego „brązowego złota”. Kakaowiec, który może osiągać nawet 15 metrów wysokości, rośnie w tropikalnych lasach deszczowych. Dopiero w połowie XVIII wieku otrzymał swoją biologiczną nazwę Theobroma cacao („pokarm bogów”). Ziarna drzewa kakaowego oraz wytwarzany z nich proszek nosi nazwę kakao. Roślina ta wymaga do wzrostu żyznych gleb, temperatur powyżej 16°C oraz dużej ilości wody, dlatego kakaowiec może być uprawiany jedynie w najbardziej deszczowych i gorących strefach między 20° szerokości geograficznej na południe i północ od równika. Roślina ta jest również bardzo podatna na choroby i grzyby. Wyróżnia się około 20 różnych odmian kakaowca. Criollo i Forastero są używane do produkcji czekolady. Udział Criollo, najszlachetniejszej i najdroższej odmiany, w światowej produkcji wynosi zaledwie 15%. Odmiana Forastero, znacznie bardziej odporna, jest uprawiana w Afryce i głównie wykorzystywana do mieszanek kakaowych. Drzewo kakaowe zaczyna owocować po 5-6 latach. Tylko niektóre z tysięcy pąków rośliny rozwijają się w strąki, z których pozyskuje się ziarna kakaowe. Główny sezon zbiorów w Zachodniej Afryce trwa od września/października do stycznia/marca. Proces produkcji kakao obejmuje suszenie, oczyszczanie i prażenie ziaren po zbiorach. Następnie w specjalnych młynach z ziaren uzyskuje się proszek kakaowy. Kakao jest cenne dla zbilansowanej diety ze względu na swoje składniki (20% białka, 40% węglowodanów i 40% tłuszczu). O pobudzającym działaniu kakao decyduje zawarte w nim teobromina, alkolid podobny do kofeiny. Do produkcji czekolady wykorzystuje się około dwóch trzecich kakaowej produkcji, natomiast około jednej trzeciej sprzedaje się jako kakao w proszku. Z ziaren kakaowych wytwarza się masło kakaowe lub proszek kakaowy. W ostatnich latach na rynek trafia coraz więcej nowych i tańszych substytutów masła kakaowego do produkcji czekolady, co skutkuje spadkiem popytu. Producenci dostosowali się do tej sytuacji, skupiając się na produkcji proszku kakaowego. Dla wielu krajów rozwijających się kakao stanowi ważny artykuł eksportowy. Głównymi producentami są Wybrzeże Kości Słoniowej, Indonezja, Ghana, Nigeria, Brazylia i Kamerun. Głównymi nabywcami są Stany Zjednoczone, Niemcy i Holandia. Rynek kakaowy reaguje bardzo wrażliwie na wydarzenia polityczne w Afryce Zachodniej, zwłaszcza na Wybrzeżu Kości Słoniowej. Zmiany, które utrudniają zbór lub wywóz, prowadzą do wzrostu cen. Cena kontraktu terminowego na dostawę 10 ton jest podawana w USD na tonę. Najważniejsze rynki handlu kakao to: London International Financial Futures Exchange (LIFFE) New York Board of Trade, sektor CSCE (Coffee, Sugar and Cocoa Exchange)

[Forexyman]

SOK POMARAŃCZOWY
 
Po sok z jabłek, sok pomarańczowy jest najpopularniejszym sokiem w Niemczech. Średnio w tym kraju spożywa się 10,4 litra rocznie. Sok pomarańczowy otrzymuje się poprzez wyciśnięcie soków z słodkich i kwaśnych pomarańczy oraz mandarynek. Napój może być oznaczany jako sok zgodnie z rozporządzeniem dotyczącym soków owocowych tylko wtedy, gdy pochodzi w 100% z soku i miąższu odpowiednich owoców. Sok pomarańczowy nie może zawierać dodatków takich jak barwniki ani substancje konserwujące. UE nakłada ograniczenie, zgodnie z którym do litra soku owocowego można dodać do 15 gram cukru, jeśli wyjściowo owoce zawierają zbyt mało cukru z powodu warunków pogodowych. Takie korygowanie cukrem nie wymaga informowania o tym na opakowaniu. Wzmianka Bez dodatku cukru jest z tego punktu widzenia zbędna.
 
Powszechnie znane soki pomarańczowe dostępne w handlu produkowane są jako sok wyciskany na zimno lub jako koncentrat od 1945 roku. Aby uzyskać koncentrat, lotne aromaty muszą zostać wyekstrahowane z soku przed jego zagęszczeniem do jednej szóstki. Następnie aromaty są ponownie dodawane. Zamrożony koncentrat może być przechowywany i transportowany, poprawiając jego trwałość. Jednakże w tym procesie tracimy połowę witaminy C.
 
Obecnie pomarańcze są uprawiane praktycznie w każdej części świata o klimacie tropikalnym lub podzwrotnikowym, a prawie 90 procent produkcji soku pomarańczowego oraz 50 procent światowej produkcji pomarańczy pochodzi z Brazylii i USA (Floryda). Około trzech do czterech lat po zasadzeniu pomarańczowce zaczynają owocować po raz pierwszy, a maksymalny plon można spodziewać się po około ośmiu latach. Pomarańczowce w Brazylii są przeciętnie produktywne przez dwadzieścia lat, a na Florydzie nawet do czterdziestu lat.
 
Pomarańcze są zbierane od października do grudnia. Wykorzystanie maszyn do zbioru nie jest możliwe, ponieważ owoce nie dojrzewają jednocześnie. Dlatego zbieranie owoców wymaga dużo pracy i jest kosztowne. Coroczne przymrozki i huragany na Florydzie stanowią duży problem na plantacjach. Lekki mróz wpływa na jakość owoców, a silny mróz niszczy owoce i może uszkodzić całe drzewo. Straty z produkcji spowodowane tym mogą zostać odrobione w ciągu najbliższych pięciu lat.
 
Wynika z tego specyficzna sezonowość, jaką cechuje rynek produktów rolnych: szczyt produkcji osiągany jest w maju (dodatkowe ryzyko związane z mrozem w Brazylii) lub listopadzie (sezon huraganów na Florydzie), a najniższy poziom w lutym lub wrześniu. Wysokie koszty wykorzystania środków chemicznych ochrony roślin i nawozów są, obok ryzyka klimatycznego, istotnym czynnikiem, ponieważ monokultury na plantacjach są bardzo podatne na choroby i szkodniki.
 
W przeszłości popyt spadł także z powodu zmian w świadomości zdrowotnej (dieta Atkinsa w USA). Wraz ze wzrostem dobrobytu zazwyczaj wzrasta spożycie soku pomarańczowego. W ostatnich czasach pojawiły się o wschodzące kraje, takie jak Chiny czy kraje byłego bloku wschodniego, jako importerzy.
 
Handluje się mrożonym zagęszczonym sokiem pomarańczowym, FCOJ.
 
Najważniejsze rynki dla handlu sokiem pomarańczowym:
 
Nowojorska giełda Handlowa (NYBOT)

[Forexyman]

CUKIER

Cukier (sacharoza) jest głównie pozyskiwany z buraków cukrowych i trzciny cukrowej. Chemicznie i fizycznie nie ma różnicy między cukrem buraczanym a trzcinowym. Nasz znany biały cukier składa się z czterech różnych rodzajów cukru: glukozy, dekstrozy, fruktozy (cukru owocowego) i laktozy (cukru mlecznego). Wszystkie rodzaje cukru należą do grupy węglowodanów. Cukier występuje w wielu roślinach. Jednak największe stężenie znajduje się w buraku cukrowym (8-22%) i trzcinie cukrowej (7-18%).

Trzcinę cukrową uprawia się w strefach tropikalnych i subtropikalnych, ponieważ tam występują okresy bardzo obfitych opadów deszczu oraz okresy dużego upału i suszy. Roślina najlepiej rośnie w takich warunkach. Z kolei buraki cukrowe uprawia się głównie w klimatach umiarkowanych, gdzie obfite opady deszczu przez cały rok przy umiarkowanych temperaturach są idealne. Podczas gdy trzcinę cukrową uprawia się i zbiera przez cały rok, buraki cukrowe wysiewa się wiosną i zbiera jesienią. 70% cukru produkowanego w ponad 100 krajach pochodzi z trzciny cukrowej, a ten udział ciągle rośnie, ponieważ cukier z trzciny nie jest tak wrażliwy na zmienność cen, ponieważ roślina nie zależy od cykli sezonowych. Natomiast buraki cukrowe pochodzą głównie z UE i Rosji. Burak cukrowy to stosunkowo młoda roślina uprawna i dopiero od około 200 lat jest przetwarzany na cukier.

Z Brazylii, największego producenta i eksportera cukru, pochodzi około 16% produkcji cukru, a następnie Indie (14%), Chiny (6%) i Stany Zjednoczone (5%). Najważniejszymi krajami producentami w Europie są Francja, Niemcy i Polska.

W Brazylii trzcina cukrowa jest uważana za najważniejszą roślinę energetyczną. Największy producent i eksportuer przetwarza bowiem połowę swojego zbioru cukru na paliwo do samochodów. Ponad 60% światowej produkcji etanolu opiera się na cukrze. Specjalnie kraje produkujące cukier na południu rozwijają swoje krajowe przemysły etanolowe, ponieważ rafinerie tworzą wysoko wykwalifikowane miejsca pracy na obszarach wiejskich. Strategicznym celem tych państw jest również emancypacja od zmiennych cen na światowych rynkach cukru z jednej strony oraz ropy naftowej z drugiej strony.

Na CSCE (Coffee, Sugar and Cocoa Exchange) najaktywniej handlowanym kontraktem jest Sugar No. 11. Kontrakt przewiduje dostawę 112 000 funtów cukru trzcinowego.

Najważniejsze rynki handlu cukrem:

New York Board of Trade, na obszarze CSCE (Coffee, Sugar and Cocoa Exchange)
London International Financial Futures and Options Exchange (LIFFE)
Chicago Board of Trade (CBOT)

[Forexyman]

MAIS Mais stał się w ciągu ostatnich lat najważniejszym zbożem na świecie, wypierając dotychczas dominujące gatunki zbóż, takie jak pszenica i ryż. Różnorodność kukurydzy sprawia, że roślina ta rośnie doskonale na całym świecie i jest podstawowym produktem spożywczym w wielu krajach. Kukurydza rośnie praktycznie we wszystkich strefach klimatycznych na wysokości od 0 do 3600 metrów nad poziomem morza. Okres zbiorów przypada od września do sierpnia. Międzynarodowy handel nowym plonem rozpoczyna się z opóźnieniem około miesiąca w październiku i trwa do września kolejnego roku. Kukurydza jest uprawiana od tysiącleci, obecnie istnieje ponad 3000 odmian. Główne odmiany różnią się pod względem struktury ziarna: kukurydza twarda, o swoim okrągłym i twardym ziarnie, była dominującą odmianą, która w chwili odkrycia przez Kolumba w rejonie Karaibów i Ameryce Środkowej cieszyła się szerokim rozpowszechnieniem. Stamtąd przewożono ją statkami do Europy, Afryki i Azji. Tzw. kukurydza zębata charakteryzuje się miękkim, mączystym ciałem odżywczym między rogowatymi stronami ziarna. Kukurydza zębata oraz mieszane formy z kukurydzą twardą i zębatą mają obecnie największe znaczenie gospodarcze. Kukurydza ekspandowana, wariant kukurydzy twardej, należy do najstarszych odmian kukurydzy hodowanych przez Indian. W Stanach Zjednoczonych, Argentynie i Kanadzie coraz częściej uprawia się kukurydzę modyfikowaną genetycznie. Rocznie na całym świecie produkowanych jest około 700 milionów ton kukurydzy. Tylko w USA przypada około 40 procent tej produkcji. Na drugim miejscu są Chiny, Brazylii i UE jako kolejne duże producenty. Szacuje się, że globalne zapotrzebowanie na kukurydzę będzie nadal wzrastać. Stany Zjednoczone są największym konsumentem. Tam również przetwarza się największą część światowej produkcji, a następnie Chiny i Brazylia. Tylko niewielka część produkcji trafia na rynki międzynarodowe, ponieważ najwięksi producenci są zarazem największymi konsumentami. Największymi importerami są kraje Ameryki Łacińskiej i Afryki, ale także Bliski Wschód i Azja, zwłaszcza Japonia, Korea Południowa i Tajwan. W Europie i USA około 80% produkcji kukurydzy, w Niemczech około 70% uprawianej kukurydzy, jest używane do celów paszowych (kukurydza na kiszonkę). W przemyśle spożywczym reszta kukurydzy jest przetwarzana na kukurydzę ziarnistą (w przeciwieństwie do kukurydzy kiszonkowej, gdzie ziarna kukurydzy są oddzielone od kolby i sprzedawane w puszkach), skrobię kukurydzianą (maizena), syrop glukozowy, olej kukurydziany, płatki kukurydziane, popcorn, polentę, orzeszki kukurydziane i papier kukurydziany (również papier do papierosów) oraz tortille. Od niedawna kukurydzę wykorzystuje się również w elektrowniach biogazu do produkcji energii. Na Chicago Board of Trade kontrakt dotyczy dostawy 5000 buszli gatunku nr 2. Najważniejsze rynki handlu kukurydzą: Chicago Board of Trade

[Forexyman]

SOJABOBY


Już od 5000 lat w Chinach uprawia się soję. Prawdopodobnie pochodzi ona od dziko rosnącej dzisiaj w Azji rośliny Glycine soja. Fasola ta trafiła na inne kontynenty dopiero w XVII i XVIII wieku. Soja potrzebuje ciepłego klimatu i dużo wody. W USA siew rozpoczyna się w maju i trwa przez dwa miesiące. Roślina soi potrzebuje od 100 do 150 dni, zależnie od panujących warunków atmosferycznych, aby można było zebrać bób jesienią.

Roślina użytkowa z rodziny bobowatych jest najważniejszą rośliną oleistą na świecie. Ponad 50% światowej produkcji oleju roślinnego pochodzi z soi. Około 60% światowej produkcji soi uzyskuje się z genetycznie modyfikowanych ziaren soi.

Wysoka zawartość białka (około 39%) i oleju (około 17%) sprawia, że soja jest bardzo wartościowa. Zawartość białka w soi jest wyższa niż w jakiejkolwiek innej roślinie. W krajach eksportujących soję stosuje się ją głównie jako paszę dla zwierząt. Ponadto soja jest surowcem do produkcji różnych składników i dodatków do żywności. Szacuje się, że w międzyczasie od 20 000 do 30 000 produktów spożywczych zawiera składniki soi w różnej formie. Jako produkt spożywczy, wysokobiałkowe nasiona są wykorzystywane głównie w Azji. Zmielone żółte ziarna soi gotuje się wodą parową, aby uzyskać mleko sojowe. Twaróg z mleka sojowego znany jest jako tofu. Ponieważ białko soi zawiera wszystkie niezbędne aminokwasy, stosuje się je jako zamiennik mięsa w potrawach wegetariańskich.

Popyt i produkcja soi ciągle rosną. W 1980 roku zebrano na całym świecie około 75 mln ton ziaren soi, a w 2005 roku już około 215 mln ton. Główne obszary uprawy i najwięksi eksporterzy soi to obecnie USA (40% udziału w światowej produkcji), Brazylia (25%) i Argentyna (18%). Ale również Chiny i Indie należą do większych obszarów uprawy soi.

W Europie soję zna się głównie jako suchą fasolę, podczas gdy w Ameryce i Azji raczej jest ona przetwarzana na świeżo. Dojrzałe ziarna soi są praktycznie nieograniczenie trwałe. UE importuje rocznie około 16 mln ton ziaren soi. Są one przetwarzane w młynach olejowych na pasze (13,4 mln t śruty sojowej) i olej (3 mln t). Najważniejszymi krajami importującymi ziarna soi są Japonia, Holandia i Niemcy.

Dla ziaren soi kontrakt terminowy na CBOT (Chicago Board of Trade) dotyczy dostawy 5000 busheli soi. Na CBOT istnieją również specjalne umowy terminowe na olej sojowy uzyskiwany poprzez tłoczenie ziaren. Olej sojowy jest stosowany do smażenia, pieczenia i na kanapki. Dostawa oleju sojowego wynosi 60 000 funtów. Tam również handluje się śrutą sojową. Dla śruty sojowej kontrakt terminowy dotyczy dostawy 100 ton mąki sojowej. Ziarna soi są również handlowane na giełdach surowców w Brazylii, Argentynie, Chinach i Japonii.

Najważniejsze rynki dla handlu soją:

Chicago Board of Trade (CBOT)

[Forexyman]

PSZENICA


Ze wspólnej hodowli kilku gatunków zbóż i traw dziko rosnących wyłoniła się obecnie uprawiana pszenica. Początkowo uprawiano emmer i siwek, które były pierwszymi gatunkami pszenicy hodowanymi przez ludzi. Ich miejsce pochodzenia to Bliski Wschód. Najstarsze znaleziska pszenicy hodowanej pochodzą z okresu między 7800 a 5200 r. p.n.e. Pszenica jest więc drugim najstarszym gatunkiem zbóż po jęczmieniu. Pszenica zyskała na znaczeniu dzięki swojemu rozprzestrzenieniu się na Europę, północną Afrykę i Azję, chociaż przez długi czas pozostawała w tyle za głównymi gatunkami zbóż, czyli siwkiem, emmerem i jęczmieniem. Dopiero popularność białego chleba od XI wieku ugruntowała pozycję pszenicy, która obecnie jest najczęściej uprawianym gatunkiem zbóż i zajmuje największy udział w powierzchni upraw zbóż.

Ponad 1000 różnych odmian pszenicy ma bardzo zróżnicowane wymagania dotyczące gleby i klimatu. Ogólnie rzecz biorąc, pszenica jest bardzo wymagającym gatunkiem zbóż. Mniej znosi zimno niż żyto i potrzebuje więcej ciepła i wilgoci. Do uprawy pszenicy najlepiej nadają się gleby wapniowe, bogate w próchnicę i o lekko gliniastej strukturze. Na giełdach amerykańskich rozróżnia się między pszenicą jesienną i jarną. Pszenica siana wiosną zbiera się latem, pszenica jesienna zbierana jest na wiosnę. Trzy czwarte całorocznej produkcji to pszenica jesienna.

Zbóż z rodziny traw słodkotrwałych, po kukurydzy, jest pszenica najważniejszym pod względem żywieniowym surowcem roślinnym na świecie. Pszenica jest uprawiana w ponad 80 krajach i dostarcza około 20% zapotrzebowania kalorycznego światowej populacji. Dla wielu ludzi na całym świecie pszenica jako roślina chlebowa stanowi podstawę diety i ma duże znaczenie jako pasza dla bydła. Głównym obszarem jej zastosowania jest przemysł spożywczy, gdzie najważniejszym produktem jest mąka. Ponadto, pszenica jest wykorzystywana do produkcji piwa, whiskey oraz oleju spożywczego.

W 2005 roku na całym świecie wyprodukowano 630 mln ton pszenicy. Największym producentem pszenicy był wówczas Chiny, które miały udział w rynku na poziomie 15%, a następnie Indie (13%) i Stany Zjednoczone (9%). Około jednej piątej produkcji trafia na rynek światowy, ponieważ duża część zbiorów jest zużywana przez kraje producentów. Największym konsumentem jest Chiny, które absorbują 17% produkcji, a za nimi znajdują się UE (16%), Rosja (7%) i Stany Zjednoczone (5%). Najwięksi eksporterzy to Stany Zjednoczone, UE, Rosja i Australia. Najwięksi importerzy to UE, Brazylia i Chiny.

Typowy sezon obrotów na pszenicą obejmuje wzrost cen między grudniem a styczniem oraz spadek między czerwcem a sierpniem. Zwłaszcza podczas siewu we wrześniu/październiku ceny pszenicy często rosną. Największe zagrożenie dla pszenicy występuje podczas kwitnienia pod koniec kwietnia/początkiem maja. Często również tuż przed zbiorami w lipcu/sierpniu ceny rosną. Od połowy stycznia regularnie rozpoczyna się spadek cen, spowodowany motywacją podatkową, trwający aż do późnej sierpnia, przerywany jedynie przez czasowe odbicia cen.

Najważniejsze rynki handlu pszenicą:

Chicago Board of Trade (CBOT)
London International Financial Futures and Options Exchange (LIFFE)

[Forexyman]

LEBENDRIND


Z regionów USA o bardzo zimnych zimach, takich jak Teksas, Kansas, Nebraska, Kolorado, Oklahoma, Iowa, Dakota Południowa, Minnesota i Montana pochodzą najwięksi hodowcy bydła na Żywym bydle, często zwane również Żywym bydłem. Narodzinom cieląt wiosną przywiązuje się dużą wagę, aby móc korzystać z pastwisk i łagodnej pogody przez około sześć miesięcy. Cielęta są oddzielane od matki po 6-8 miesiącach, gdy ważą od 300 do 600 funtów. Jako młode cielaki są one kupowane i karmione przez specjalnych hodowców aż osiągną wagę od 600 do 800 funtów. Wtedy są dorosłe i należą do kategorii tuczenia (Feeder Cattle). W tym momencie specjalne fermy tuczące kupują bydło. Starają się one zwiększyć przyrost masy ciała, stosując specjalne pasze. Składnikami tych pasz są zboża, dodatki białkowe i inne. Do momentu osiągnięcia gotowości do uboju trwa to od 4 do 8 miesięcy. Bydło tuczone osiąga wagę aż do 1200 funtów. Następnie bydło jest sprzedawane jako żywe bydło (Life Cattle) na rzeźnie.

Dwa czynniki szczególnie wpływają na hodowlę bydła: cena pasz, głównie kukurydzy, oraz liczba krów tucznych. Dlatego istnieje istotna zależność między bydłem tucznym a żywym bydłem: brak krów tucznych z dużym prawdopodobieństwem spowoduje późniejsze niedobory żywego bydła. Budowa stada trwa od 7 do 12 lat, podczas gdy rozbiór stada około 5 lat.

W 2003 roku światowa produkcja mięsa wołowego wyniosła 49,789 mln ton. USA są największym producentem mięsa wołowego z udziałem w rynku wynoszącym 25%, za nimi plasują się Brazylia (15,5%), UE (14,8%) i Chiny (12,1%). Najwięksi konsumenci to również USA z udziałem 25,6%, UE (15,3%), Brazylia (13%) i Chiny (12%).

Najważniejsze rynki dla handlu żywym bydłem:

Chicago Mercantile Exchange

[Forexyman]

MĘSKA ŚWINIA

Ŗņ

Młode świnie są rozpłodzone dwa razy do roku, aby zagwarantować stałą ofertę wolną od cykli. Rozmnażanie miotu 9 do 10 świń trwa 3,5 roku. Większość świń rodzi się między marcem a majem. Młode są karmione piersią przez trzy do czterech tygodni, a następnie w kolejnych pięciu miesiącach są tuczane, aby osiągnąć maksymalny przyrost wagi. Świnia gotowa do uboju, mająca około pół roku, nazywana jest świnia żywą. Świnie przybierają około 3 funtów na wagę za każdy Funt karmy (głównie zboże i dodatki białkowe). 254 funty są uważane za optymalną wagę do uboju. Z tej ilości można uzyskać prawie 90 funtów mięsa.

We wszystkim na świecie produkowanych jest około 90 milionów ton mięsa wieprzowego rocznie. Chiny są największym producentem mięsa wieprzowego, stanowiąc niemal 50%, za nimi plasują się UE i USA. Jeśli chodzi o konsumpcję, Chiny są na czele, po nich plasują się UE i USA. Największym eksporterem mięsa wieprzowego jest UE, a głównym importerem Japonia.

W porównaniu do rynku bydła, rolnicy mają mniejsze możliwości reagowania na wahania cen poprzez wcześniejsze lub późniejsze przekazanie świń do uboju, więc podaż świń podlega wyraźnym cyklom.

Przyczyną wahania cen może być na przykład większa podaż wynikająca z większej liczby świń, większej średniej wagi zwierząt lub wzrostu importu, wzrostu popytu lub zmian cen wołowiny, na przykład związanych z obawami o BSE.

Na giełdzie odbywa się tylko rozliczenie gotówkowe, czyli nie ma fizycznej dostawy.

Najważniejsze rynki handlu Mężną Świnią:

Chicago Mercantile Exchange (CME)

[Forexyman]

Cześć Surowce: Ołów Na rynkach surowców inwestorzy powinni zwrócić nieco większą uwagę na ołów, ponieważ złamanie trendu sugeruje dalszy duży potencjał spadkowy. Pozdrowienia