Cytat z LGSaar
Cytat z eugh
Kreissparkasse Heilbronn, umowy z dnia 20.06.2005
Sąd Okręgowy w Heilbronn, 14.08.2014 r.
Numer akt: 6 O 134/14
Sąd Apelacyjny w Stuttgarcie, wyrok z dnia 24.11.2015 r.
Numer akt: 6 U 140/14
Przedstawicielka powoda: adwokat Gabriele Koch, Monachium
Cechy szczególne: Sąd Apelacyjny w Stuttgarcie uważa, że rozliczenie zgodnie z metodą Winneke jest prawidłowe. Kredytobiorcy muszą zwrócić bankowi pozostałe zadłużenie oraz odszkodowanie za korzystanie z pozostałego zadłużenia. W zamian mają oni prawo do zwrotu swoich płatności odsetkowych oraz do zwrotu korzyści z nich płynących. Sąd Apelacyjny w Stuttgarcie przypuszcza, że korzyści te wynoszą zaledwie 2,5 punktu powyżej stopy bazowej. W przypadku
kredytów KfW nawet tego nie ma, ponieważ bank sparodowany według własnych słów przekazywał pełne raty bankowi wspierającemu. Niemniej jednak powodowie mają prawo przedstawić szczegółowo na podstawie liczb z bilansu banku, że faktycznie uzyskał on wyższe korzyści. Sąd Apelacyjny w Stuttgarcie dopuścił skargę. Zarówno Kreissparkasse, jak i powodowie złożyli skargę kasacyjną. Numer aktu przed Sądem Najwyższym: XI ZR 573/15.
[nowe 04.03.2016 r.]
Metoda obliczeń z Stuttgarcie została odrzucona przez BGH z nowym postanowieniem. DN może tylko zyskać.
Bardzo chciałem znaleźć orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Stuttgarcie. Odwołuje się do postanowienia BGH z dnia 22.09.2015 r. Bardzo dobrze:
Początkowo orzecznictwo Senatu pokrywa się z postanowieniem, jeśli chodzi o odszkodowanie zgodnie z § 346 Abs. 2 zdanie BGB: Kredytobiorca musi zgodnie z tą regulacją zwrócić kredytodawcy odszkodowanie za korzyści z tytułu użytkowania tylko w odniesieniu do faktycznie pozostałej części
waluty (BGH, postanowienie z dnia 22.09.2015 r. - XI ZR 116/15 -, juris, r. 7). Zaksięgowana (częściowa) spłata jest uwzględniana w tym zakresie jako ograniczająca odszkodowanie kredytodawcy.
Byłoby trudno uzasadnić i zrozumieć, że kredytobiorca, który już całkowicie spłacił otrzymaną od niego pożyczkę, powinien być zobowiązany wciąż płacić kredytodawcy odsetki umowne lub niższy odsetek rynkowy na całą, początkowo udzieloną walutę kredytową. Konsument, któremu się to proponuje, zgodnie wysunąłby uzasadnione zastrzeżenie, że już zwrócił walutę i nie ma żadnego uzasadnienia, aby nadal musiał płacić odsetki za faktycznie nieistniejącą korzyść z użytkowania.
Wynika z tego, że po postanowieniu BGH jedynie słuszne jest uwzględnienie dokonanych wpłat na spłatę i że uprawnienie kredytodawcy zgodnie z § 346 Abs. 2 zdanie 1 BGB obejmuje wyłącznie oprocentowanie faktycznie nie spłaconej części
kredytu.
Fajnie, że Sąd Apelacyjny Sutta zajął się konkretami i zrozumiałym dla konsumentów (i banków) sposób postanowienia BGH i uzasadnił, dlaczego ta perspektywa musi być właściwa (a dotychczasowa błędna, według której konsument byłby zobowiązany do płacenia odsetków za całą sumę
kredytu - niezależnie od wcześniejszych częściowych spłat).
Należy jednak również uwzględnić wypowiedzi Sądu Apelacyjnego Stuttgarcji dotyczącego sprzeczności w postanowieniu BGH:
Jeśli nie chcesz rozwiązać tej sprzeczności poprzez to, że konsument, mimo dokonanej wcześniej (częściowej) spłaty
kredytu, jest zobowiązany do zwrócenia odszkodowania za korzyści z użytkowania całej
waluty - co zdaje się być mało uzasadnione z powyższych a) powiedzianych i w tym stopniu prawie nie do obrony zgodnie z Bundesgerichtshof - pozostaje tylko rozwiązanie tej sprzeczności zgodnie z lokalnym rozwiązaniem polegającym na tym, że wpłaty spłaty kredytobiorcy są spójne zarówno dyskopanem wobec kredytodawcy, jak i w ramach żądania zwrotu dokonanych wpłat na spłatę
kredytu i korzyści płynących z
kredytu są zawsze traktowane jak nieobecne, a co za tym idzie, kredytobiorca nie ma prawa do zwrotu dokonanych wpłat na spłatę
kredytu.
Hmm...
Czy ktoś ma więcej informacji na temat stanu postępowania - apelacja do Bundesgerichtshofu (XI ZR 573/15): Terminy?*
Cytat z eugh
Jeszcze raz decyzja Bundesgerichtshofu z dnia 22.09.2015 r. i częściowa krytyka wobec niej ze strony Sądu Apelacyjnego Stuttgarcie (wyrok z dnia 24.11.2015 r. - 6 U 140/14). Sąd Apelacyjny Brandenburgii (wyrok z dnia 20.01.2016 r. - 4 U 79/15) również podjął się tego tematu:
1.
Zgodnie z orzecznictwem najwyższej instancji (ostatnio BGH, postanowienie z dnia 22 września 2015 r. – XI ZR 116/15 – r. 7) można podsumować skutki prawne w przypadku odwołania w odniesieniu do zawarcia umowy kredytowej w przypadkach zdarzeń z przeszłości, w których — jak tutaj — § 357a BGB nie ma jeszcze zastosowania, następująco:
Kredytobiorca zobowiązuje się zwrócić kredytodawcy zgodnie z § 346 Abs. 1 zdanie 1 BGB całą walutę
kredytu, niezależnie od (częściowej) spłaty, a zgodnie z § 346 Abs. 2 zdanie 1 nr 1 i zdanie 2 BGB zapłaci kredytodawcy odszkodowanie za korzyści z tytułu użytkowania faktycznie pozostałej części
waluty kredytowej. Kredytodawca zobowiązuje się zwrócić kredytobiorcy zgodnie z § 346 Abs. 1 zdanie 1 BGB już zapłacone odsetki i raty, a zgodnie z § 346 Abs. 1 zdanie 2 BGB zapłaci odszkodowanie za korzystanie z zakładanego użytku z tytułu (obalania) domniemanej korzyści z użytkowania zapłaconych odsetek i rat do momentu wejścia w życie odwołania (por. BGH, wyrok z dnia 10 marca 2009 r. – XI ZR 33/08 – r. 29). W przypadku, gdy kredytodawca lub kredytobiorca zadeklarują potrącenie wzajemnie do wykonania zgodnie z § 348 zdanie 1 BGB, nie powoduje to, że roszczenie kredytobiorcy wobec kredytodawcy zgodnie z § 346 Abs. 1 zdanie 2 BGB o zapłatę odszkodowania za korzystanie z użytkowania jako niewykonalne nie zostanie uznane.
Istnieją w literaturze odmienne zdania, które są za to, że kredytobiorca może żądać zwrotu kwot z tytułu odsetek, ale nie kwot z tytułu (częściowej) spłaty, z drugiej strony roszczenie zwrotowe kredytodawcy jest od samego początku ograniczone do kwoty
kredytu pomniejszonej o spłaty (odsetkowane) (tak np. Schnauder, NJW 2015, 2689, 2690 ff., Müller/Fuchs WM 2015, 1094, 1095 f; Piepenbrock/Rodi WM 2015, 1085, 1086 f.; Hölldampf/Suchowerskyj WM 2015, 999, 1001 ff.; zob. również decyzja Sądu Apelacyjnego Stuttgarcji z dnia 6 października 2015 r. – 6 U 148/14 – r. 60 f.). Krytycy uzasadniają swoje stanowisko m.in. uzyskanymi w przypadku już całkowitej rozliczonej spłaty
kredytu wynikami obliczeń. Bank udzielający
kredytu otrzymuje w takim przypadku pełną walutę
kredytu w pierwotnej wysokości, ale nie może już żądać odszkodowania za korzyści z użytkowania w odniesieniu do faktycznie pozostałego
kredytu, tak więc od momentu całkowitej spłaty
kredytu nie może żądać odszkodowania za korzyści z użytkowania. Natomiast kredytobiorca może żądać zwrotu kwot z tytułu odsetek i spłat, otrzymuje zatem wszystkie płatności, które zgodnie z umową wpłacił. Bank musi również zapłacić odszkodowanie za korzyści z użytkowania ze względu na które roszczenia kredytobiorcy zawsze powinny być wyższe niż roszczenia banku udzielającego
kredytu.
Na te rozważania, które nie można całkowicie odrzucić, BGH jednoznacznie dał korytarz — bez uzasadnienia. Na podstawie wyżej wspomnianej decyzji BGH wynika następujące obliczenie.
Następnie dochodzi do obliczenia ŁAŻ, którą chętnie możemy dalej omawiać na wątku ŁAŻ (również w odniesieniu do tego wyroku z dnia 20.01.2016 r. - 4 U 79/15).
Teraz jednak uważam, że BGH wyjaśnił wszystko swoim postanowieniem z dnia 12.01.2016 r. (XI ZR 366/15):
(2) Roszczenie kredytobiorcy zwrotu odszkodowania z tytułu korzyści z z tytułu zaległych płatności odsetkowych i spłat jest do pominięcia podczas oszacowania zgodnie z § 4 Abs. 1 zdanie 2 ZPO außer Acht. Istnienie takiego roszczenia nie jest jednak argumentem przeciwko konsekwentnemu zastosowaniu §§ 346 ff. BGB:
To, że kredytodawca musi zwrócić korzyści z zaległych płatności odsetkowych i spłat, nie stoi w sprzeczności z tym, że kredytobiorca zgodnie z § 357 Abs. 1 zdanie 1 BGB aF w związku z § 346 Abs. 1 BGB ma za obowiązek zwrócić całą walutę
kredytu, niezależnie od (częściowej) spłaty, a zgodnie z § 346 Abs. 2 zdanie 1 nr 1 i zdanie 2 BGB zobowiązuje się zapłacić odszkodowanie za korzyści z tytułu użytkowania faktycznie pozostałej części
waluty kredytowej (postanowienie Senatu z dnia 22 września 2015 r. - XI ZR 116/15, NJW 2015, 3441 r. 7; w przeciwieństwie do Sądu Apelacyjnego Stuttgarcji, wyrok z dnia 24. listopada 2015 r. - 6 U 140/14, juris r. 85; Hölldampf/Suchowerskyj, WM 2015, 999, 1003 z. 40). Zgodnie z § 346 Abs. 1 BGB należy zwrócić jedynie faktycznie uzyskane korzyści z użytkowania (wyrok Senatu z dnia 10 marca 2009 r. - XI ZR 33/08, BGHZ 180, 123 r. 29). Dotyczy to również banku, który ma prawo obalić wyważoną w jego korzyść domniemanie, że uzyskuje korzyści z otrzymanych płatności (por. już RGZ 53, 563, 571; BGH, wyrok z dnia 4 czerwca 1975 r. - V ZR 184/73, BGHZ 64, 322, 323; na co nawiązuje wyrok Senatu z dnia 12 maja 1998 r. - XI ZR 79/97, WM 1998, 1325, 1326 f.).
Z §§ 346 ff. BGB wynika również, że bank, który musi zwrócić korzyści z otrzymanych płatności odsetkowych i spłat, musi być w konsekwencji postawiony w sytuacji jak gdyby wartość zaległych płatności wcześniej odebrał i musiał zatem oprocentować rzekome korzyści z użytkowania w międzyczasie (Hölldampf/Suchowerskyj, WM 2015, 999, 1002). Jest to konsekwencja faktu, że umowa o
kredyt konsumencki po złożeniu oświadczenia o odwołaniu ex nunc zamieniana jest na umowę zwrotności.
To, że konsument jest w ten sposób - przynajmniej w części -
- By Alex [CryptoMod]