Nie jestem pewien, czy ten wyrok został już opublikowany tutaj, więc proszę:
Sąd Okręgowy w Dortmundzie, 3 O 119/16 Data:
09.06.2017
Sąd:
Sąd Okręgowy w Dortmundzie
Skład orzekający:
3. Izba Cywilna
Rodzaj decyzji:
Wyrok
Numer akt:
3 O 119/16
ECLI:
ECLEI: LGDO

0609.3O119.16.00
1.
Pozew zostaje odrzucony.
2.
Koszty postępowania sądowego po wartości spornej do 45 000,00 € ponosi powódka.
3.
Wyrok można wykonawczo zabezpieczyć za kaucją w wysokości 120% kwoty podlegającej wykonaniu.
1Stan faktyczny:
2Pozwany bank w drodze (prewencyjnego) pozytywnego powództwa o ustalenie żąda od pozwanego małżeństwa, jako konsumentów, ustalenia dotrzymania umowy [url]kredytu[/url] ratalnego zawartej w 2010 roku z pozwanymi.
3Dnia 16.03./23.03.2010 pozwanI zawarli z powódką, pod numerem konta kredytowego ##########, umowę [url]kredytu[/url] ratalnego na kwotę 177 000,00 € w celu spłaty [url]kredytów[/url] udzielonych przez D-Bank AG do 09.07.2011 r. oraz przez kasę oszczędnościowo-budowlaną X do 01.01.2011 r. [url]kredyt[/url] ten służył do finansowania domu własnego pozwanI w I, B-Allee. Została ustalona stała stopa procentowa do 30.06.2021 r. w wysokości 5,63%, a rzeczywista roczna stopa procentowa wynosiła początkowo 5,78%. Rozpoczęcie spłaty kapitału było przewidziane na 31.07.2011 r., miesięczna rata spłaty wynosiła 977,93 € i była płatna ostatecznie w ostatni dzień każdego miesiąca. W związku z dalszymi szczegółami umowy [url]kredytu[/url] odsyła się do kompleksu załączników K1.
4Umowa zawierała oddzielny załącznik (na stronie 4 dokumentów umowy) zawierający poniżej przytoczoną pouczenie o prawie odstąpienia:
5Tutaj znajduje się pouczenie o prawie odstąpienia.
6W piśmie z dnia 25.06.2015 r. (załącznik K2) pozwanI odwołali swoje oświadczenia woli dotyczące zawarcia umowy [url]kredytu[/url]. Powódka odrzuciła odwołanie pismem z dnia 16.07.2015 r. (załącznik K3). W mających miejsce 13.10. i 10.11.2015 r. korespondencji prawników (załączniki K4 i K5) pozwanI trwali przy swoim odwołaniu i prosili powódkę o rozważenie możliwości osiągnięcia porozumienia oraz o przedstawienie ewentualnego odpowiedniego propozycji. Jednak porozumienie nie zostało osiągnięte.
7Powódka uważa, że zgłoszone przez pozwanI odwołanie zostało złożone po terminie. Ponadto powódka uważa, że prawo do odstąpienia zostało utracone i zarzuca nadużycie prawa lub rekwiruje nadto niedopuszczalne wykonanie prawa.
8Powódka wnioskuje
9o ustalenie, że umowa [url]kredytu[/url] zawarta między stronami dnia 16.03./23.03.2010 pod numerem konta ########## nie została zamieniona w stosunek gwarantowanej przez powoda regresu na skutek odwołania pozwanI z dnia 25.06.2015 r., lecz pozostaje w mocy.
10Pozwani wnioskują o
11odrzucenie powództwa.
12Uważają, że pouczenie o odstąpieniu użyte przez powódkę było wadliwe.
13Odsyłając do dalszych szczegółów stanu faktycznego i prawnego, powołuje się na wymienione pisma między stronami i dokumenty przedłożone do akt.
14Motywacje decyzji:
15I.
161.
17Powództwo jest dopuszczalne.
18W szczególności powódka ma interes w znaczeniu § 256 ust. 1 KPC w wyjaśnieniu, czy pierwotna umowa kredytowa między stronami jest nadal w mocy, czy też w wyniku skutecznego odwołania pozwanI powstał stosunek regresu (por. np.: LG Kolonia, wyrok z dnia 29.12.2016 r. – 15 O 195/16 – BeckRS 2016, 113060).
192.
20Natomiast co do merytorycznej strony, powództwo jest bezskuteczne, jest nieuzasadnione.
21Zaskarżona umowa kredytowa z dnia 16.03./23.03.2010 uległa zamianie w stosunek regresu w wyniku złożenia przez pozwanI skutecznego odwołania w piśmie z dnia 25.06.2015 r.
22a)
23Powódka nieprawidłowo poinformowała pozwanI o ich prawie do odstąpienia, więc w momencie złożenia odwołania termin odstąpienia jeszcze nie upłynął. Pozwanym przysługiwało prawo do odstąpienia na podstawie § 495 ust. 1 w zw. z § 355 BGB w obowiązującej w latach 08.12.2004 do 10.06.2010 wersji (dalej: a.F.) oraz na podstawie art. 229 §§ 22 ust. 2, 32 i 38 EGBGB, o którym powinni zostali pouczeni zgodnie z § 355 BGB a.F. i dodatkowo zgodnie z zasadami dla umów zawartych na odległość. Jednakże powódka nie spełniła ustawowych wymagań co do treściowej strony pouczenia o odstąpieniu (patrz na ogół: BGH, wyrok z dnia 24.01.2017 r. – XI ZR 183/15 – BeckRS 2017, 106636; w rezultacie również: OLG Stuttgart, wyrok z dnia 29.09.2015 r. – 6 U 21/15 – BeckRS 2015, 17268; wniesiony od tego wyroku sprzeciw nie został rozpatrzony przez BGH – XI ZR 478/15 – został wycofany; OLG Stuttgart, wyrok z dnia 27.09.2016 r. – 6 U 46/16 – BeckRS 2016, 17249, pkt. 51 i 64 (informacja o odstąpieniu od umów z dnia 02.06.2008, pkt. 6, jest identyczna z kwestionowanym tutaj pouczeniem); wyrok z dnia 22.11.2016 r. – 6 U 48/16 – BeckRS 2016, 20002; wyrok z dnia 06.09.2016 r. – 6 U 207/15 – BeckRS 2016, 16274; OLG Koblenz, wyrok z dnia 29.07.2016 r. – 8 U 1049/15 – BeckRS 2016, 14830; LG Kolonia, wyrok z dnia 29.12.2016 r. – 15 O 195/16 – BeckRS 2016, 113060; LG Cottbus, wyrok z dnia 14.10.2016 r. – 2 O 142/16 – dostępny pod adresem: www.wvr-law.de). Sąd nie przestrzega dłużej swojego wcześniejszego orzecznictwa (wyrok z dnia 09.10.2015 r. – 3 O 413/14 – BeckRS 2016, 12117 = załącznik K8).
24(1)
25Oczywiście powódka poprawnie pouczyła pozwanI o warunkach, od których zależał początek terminu odstąpienia (inaczej OLG Stuttgart, wyrok z dnia 14.04.2015 r. – 6 U 66/14 – dostępny pod adresem: www.wvr-law.de = instancja niższa w sprawie BGH XI ZR 183/15). Podanie o odstąpieniu spełniało wymogi § 355 ust. 2 zd. 1 BGB a.F. Już dodanie „w formie tekstowej zostały przekazane” na końcu wyliczenia po słowach „Termin rozpoczyna się po upływie jednego dnia od chwili, gdy Pan/Pani” wyraźnie wskazywało, że rozpoczęcie terminu odstąpienia wymaga również udzielenia pouczenia o odstąpieniu w formie tekstowej. Ponadto wynikało to z jego spisania przy jednoczesnym odwołaniu się do udzielenia egzemplarza „tego pouczenia o odstąpieniu”. Dodatkowo pouczenie o odstąpieniu zawierało kolejne warunki § 355 ust. 2 zd. 3 BGB a.F. i § 312d ust. 2 i ust. 5 zd. 2 BGB w wersji obowiązującej między 04.08.2009 a 10.06.2010 r. (dalej: a.F.), które określały w sposób wystarczająco jasny moment rozpoczęcia terminu odstąpienia. Odesłanie do § 312c ust. 2 zd. 1 nr 1 BGB w obowiązującej między 08.12.2004 a 10.06.2010 r. wersji (dalej: a.F.) oraz do § 1 BGB-InfoV w wersji obowiązującej między 08.12.2004 a 10.06.2010 r. (dalej: a.F.) odpowiednio określało warunki, od których zależał początek terminu odstąpienia zgodnie z § 312d ust. 2 i ust. 5 zd. 2 BGB a.F. Odwołanie do konkretnej uregulowanej przepisem prawnym nie stanowi naruszenia zasady jasności, lecz przeciwnie, służy zrozumiałości, uporządkowaniu i kompletności pouczenia. Udzielone przez powódkę pouczenie o odstąpieniu wystarczająco wyjaśniało, że początek terminu odstąpienia zależy od przekazania warunków umowy wraz z ogólnymi warunkami handlowymi zgodnie z § 312c ust. 2 zd. 1 BGB a.F. W tym zakresie informacje zawarte w wykazie pod tytułem „Prawo do odstąpienia od umowy” były odpowiednio określone, początek terminu odstąpienia wymagał przekazania dokumentu umowy, pisemnego wniosku kredytowego konsumenta lub kopii dokumentu umowy lub wniosku kredytowego konsumenta oraz ogólnych warunków handlowych obowiązujących dla umowy. W ten sposób „postanowienia umowy wraz z ogólnymi warunkami handlowymi” zgodnie z § 312c ust. 2 zd. 1 BGB a.F. zostały dostatecznie sprecyzowane. Ponadto połączenie dodatku skoncentrowanego na treści § 312d ust. 2 BGB a.F., że termin nie „rozpocznie się przed dniem zawarcia umowy kredytowej”, z inicjalizacją „Termin rozpoczyna się po upływie jednego dnia…”, nie wprowadziło zamętu co do rozpoczęcia terminu. Nawet w połączeniu oba założenia nie sprawiały – niepoprawnym – wrażenia, że w przypadku złożenia wniosku i akceptacji w tym samym dniu, następnego dnia po spełnieniu pozostałych warunków termin odstąpienia nie będzie obliczano zgodnie z § 187 ust. 1 BGB, a zgodnie z § 187 ust. 2 BGB. Ponadto umieszczone pod rubryką podpisu pożyczkobiorców wskazówki powódki dotyczące prawa odstąpienia dla kilku pożyczkobiorców i skutków odstąpienia.
pominięcie