- czw cze 07, 2018 9:08 am
Najbardziej przekonującym argumentem wydaje się wskazanie na zasadniczy wyrok Federalnego Sądu Najwyższego z dnia 22.11.2016 r. (BGH ZR XI 434/15). Chociaż w nim nie zostało bezpośrednio odniesione do problemu spornego. Z treści dotyczącej podłożonego faktu wynika jednak, że w ESM została poinformowana kompetentna władza nadzorcza. Z tego wynika, że Federalny Sąd Najwyższy uznaje takie pouczenie za niewystarczające.
Ponadto OLG Karlsruhe (wyrok z dnia 14.03.2017 – 17 U 204/15) oraz OLG Frankfurt (wyrok z dnia 11.04.2017 - 25 U 110/16) na podstawie wspomnianej decyzji BGH, orzekły, że obowiązkowe informacje zgodnie z § 492 Abs. 2 BGB mogą być skutecznie udzielane tylko w samym umowie kredytowej lub w regulaminach banków, o ile są one częścią dokumentu umownego.
Też tak sądzę:
BGH, wyrok z dnia 22.11.2016 r. – Az. XI ZR 434/15 (pkt. 30 s. 1):
„Jednocześnie pozwana zobowiązała swoich kontrahentów do rozpoczęcia biegu terminu odstąpienia od umowy od udzielenia tych informacji w wymaganej ustawowo formie podczas zawierania umowy (por. Münch- Kommentar BGB/Schürnbrand, 7. wyd., § 492 pkt. 24; PWW/Nobbe, BGB, 11. wyd., § 492 pkt. 9) i nie tylko w związku z wypełnieniem obowiązku informacyjnego przedumownego z § 491a BGB – w tym: z obowiązującej od 10 czerwca 2010 r. do 20 marca 2016 r. wersji – .“
Najbardziej przekonującym argumentem wydaje się wskazanie na zasadniczy wyrok Federalnego Sądu Najwyższego z dnia 22.11.2016 r. (BGH ZR XI 434/15). Chociaż w nim nie zostało bezpośrednio odniesione do problemu spornego. Z treści dotyczącej podłożonego faktu wynika jednak, że w ESM została poinformowana kompetentna władza nadzorcza. Z tego wynika, że Federalny Sąd Najwyższy uznaje takie pouczenie za niewystarczające.
Ponadto OLG Karlsruhe (wyrok z dnia 14.03.2017 – 17 U 204/15) oraz OLG Frankfurt (wyrok z dnia 11.04.2017 - 25 U 110/16) na podstawie wspomnianej decyzji BGH, orzekły, że obowiązkowe informacje zgodnie z § 492 Abs. 2 BGB mogą być skutecznie udzielane tylko w samym umowie kredytowej lub w regulaminach banków, o ile są one częścią dokumentu umownego.
Też tak sądzę:
BGH, wyrok z dnia 22.11.2016 r. – Az. XI ZR 434/15 (pkt. 30 s. 1):
„Jednocześnie pozwana zobowiązała swoich kontrahentów do rozpoczęcia biegu terminu odstąpienia od umowy od udzielenia tych informacji w wymaganej ustawowo formie podczas zawierania umowy (por. Münch- Kommentar BGB/Schürnbrand, 7. wyd., § 492 pkt. 24; PWW/Nobbe, BGB, 11. wyd., § 492 pkt. 9) i nie tylko w związku z wypełnieniem obowiązku informacyjnego przedumownego z § 491a BGB – w tym: z obowiązującej od 10 czerwca 2010 r. do 20 marca 2016 r. wersji – .“