Juhu...Weekend jest uratowane, nowe orzeczenie!
Super:
Zastosowane pouczenie o odstąpieniu zawiera dwa odwołania do przypisów dolnych („ do 1 ” oraz „Klient ma prawo wycofania się z umowy w ciągu dwóch tygodni 2 “ […]), które nie są zawarte w tekście wzorcowym i stanowią odstępstwo od niego.
Wstawione przypisy dolne stanowią zarówno formalne odstępstwo od tekstu wzorcowego, jak i merytoryczne, ponieważ szczególnie wypowiedź dotycząca drugiego przypisu (Proszę sprawdzić określenie terminu w indywidualnym przypadku”) zawiera wezwanie do klienta, czego nie przewiduje tekst wzorcowy.
Nie jest to marginalne odstępstwo od tekstu wzorcowego, ponieważ klient – zwłaszcza dzięki wypowiedzi dotyczącej drugiego przypisu – może odnieść wrażenie, że musi samodzielnie sprawdzić początek terminu.
Wynika to zdecydowanie z dalszych wątpliwości konsumenta co do początku terminu (także: OLG Monachium, wyrok z dnia 21.10.2013, nr sprawy 19 U 1208/13, Brandenburski OLG a.a.O.). Zaskarżone pouczenie o odstąpieniu nie może zatem powiązać się z fikcją określoną w § 14 ust. 1 BGB-InfoV.
67
Sprawa nie podąża również za częściowo przyjętym w orzecznictwie stanowiskiem, zgodnie z którym odstępstwo od tekstu wzorcowego poprzez wstawione odwołania do przypisów dolnych nie byłoby oczywiste, ponieważ w tekście pouczenia znajdują się jedynie cyfry, podczas gdy odpowiadający im tekst znajduje się pod podpisem kredytobiorcy i zwraca się ewidentnie do pracownika banku (por. LG Berlin GWR 2013, s. 232; LG Hagen, wyrok z dnia 30.10.2014, nr sprawy 9 O 73/14; LG Nürnberg-Fürth, wyrok z dnia 13.03.2014, nr sprawy 10 O 7640/13).
68
Jest rzeczą istotną, żeby przypisy dolne były rozpoznawalne jako cyfry w tekście i żeby odpowiadający im tekst znajdował się na końcu strony. Przypis dolny to uwaga, która jest wyprowadzana z tekstu bieżącego na stronę, aby ułatwić płynne czytanie tekstu. W związku z tym czytelnik (automatycznie) wciąga tekst przypisów dolnych do tekstu pouczenia. Częściowo przyjęte rozdzielenie (por. LG Berlin a.a.O.) jest nienaturalne i sprzeczne z celem używania przypisu dolnego.
69
W zakresie, w którym pozwanemu wydaje się, że przypis dolny adresowany jest zdecydowanie do jego pracowników (por. również: LG Berlin a.a.O, LG Hagen a.a.O, LG Nürnberg-Fürth a.a.O.), to nie przekonuje to, ponieważ jeśli miałby to być rodzaj instrukcji dla pracowników, to nie wyjaśnia dlaczego przypis pozostał na egzemplarzu dla konsumenta.
70
Również z treści przypisu dolnego nie wynika jednoznacznie, że jest to tylko instrukcja dla pracownika.
Sformułowanie „Proszę sprawdzić termin w indywidualnym przypadku” nie jest uzupełnione wskazaniem potencjalnego adresata jak np. „Instrukcja dla pracowników banku” itp. i może być przez klienta rozumiane tak, że musi on określić termin biorący pod uwagę. Występujące z powodu tej niejednoznacznej formułowania niepewności, zdaniem sądu nie mogą obciążać osoby uprawnionej do odstąpienia.
71
Nieprawdziwie pozostaje skarżący w tym kontekście, że powód nie przeczytał pouczenia o odstąpieniu i w ten sposób nie mógł być wprowadzony w (dalszą) niejasność.
W kwestii odstępstwa od wzoru w załączniku 2 do § 14 ust. 1 i 3 BGB-InfoV oraz stosowanej tutaj fikcji, nie ma znaczenia, czytelnik indywidualnie, decydującym jest tylko obiektywny horyzont odbiorcy (por. w tym zakresie BGH, wyrok z dnia 15.08.2012, nr sprawy VIII ZR 378/11 z przywołanymi precedensami; OLG Karlsruhe, wyrok z dnia 08.12.2011, nr sprawy 9 U 52/11; Landgericht Dessau-Roßlau, wyrok z dnia 15.03.2013, nr sprawy 1 T 338/12). Z tego względu, także przesłuchanie jako dowód przedstawione przez pozwanego nie było konieczne.
Jasne, po prostu twierdzi się, że powód w ogóle nie przeczytał pouczenia o odstąpieniu i tym samym nie mógł się w żaden sposób pogubić....
a 10. Izba Cywilna LG N-FÜ dostanie swój wyrok po uszach...
- By Alex [CryptoMod]