Capital Investment 4

[Drakon]

Często krytykuje się zakupy papierów wartościowych przez EBC, zarzucając jej ryzykowanie pieniędzmi obywateli w systemie euro poprzez zakup obligacji, których wartość zdecydowanie spadnie wraz z podwyżką stóp procentowych (odwrotna zależność).
Dla mnie ta argumentacja nie ma sensu, ponieważ EBC może być raczej obojętna na straty. Zakupiła obligacje za pieniądze, które sama stworzyła znikąd, czyli za pieniądze, za które żaden obywatel nie zapłacił podatku.
Czy więc ta krytyka jest nieistotna?
Czekam na waszą odpowiedź!

Pozdrawiam, David

[BenniG]

Ale gdy na rynku jest więcej pieniędzy, pojedynczy banknot traci na wartości. Można to zauważyć na przykład idąc do piekarni. Kilka chwil temu za jedną dwudziestocentówkę można było kupić całą bułkę, teraz potrzebuję już dwóch dwudziestocentówek. To nazywa się inflacją. Jeśli nadal chcę jeść, tankować, ogrzewać, wypoczywać tyle samo co wcześniej, muszę zarabiać więcej. I już mamy spiralę wzrostu płac i cen.

[2utopus]

Nazywa się to również inflacją.
Jeśli nadal chcę jeść, tankować, ogrzewać, wypoczywać tyle samo co wcześniej, muszę zarabiać więcej.
I już mamy spiralę płacowo-cenową.

Prędzej można nazwać to spiralą cenowo-płacową - ponieważ najpierw ceny (energia/żywność/itp.) wzrosły, a jako reakcja pensje powinny wzrosnąć.

A jeśli wszystko staje się o 10% droższe, to również wynagrodzenie netto musi wzrosnąć o 10%, aby to zrównoważyć - nawet 8% brutto nie wystarczą.

Jeśli nie będzie odpowiednich podwyżek płac, jednostka musi po prostu oszczędzać i konsumpcja spadnie - co również nie jest korzystne dla gospodarki.

[BenniG]

Tak, ale jeśli przedsiębiorcy do tej pory musieli podnosić swoje ceny z powodu działań naszych polityków, to w przyszłości będą musieli podnosić je ze względu na rosnące płace. A już znów znajdujemy się w spirali płacowo-cenowej... ;-) Jeśli import staje się droższy, to w kraju musi się odbywać więcej wartości dodanej. Każdy może zająć się sobą!

[Drakon]

Interesujące, ale to nie do końca odpowiada na moje pytanie. Moje pytanie dotyczyło konkretnej krytyki programów skupu obligacji przez EBC, że ryzykuje się pieniędzmi obywateli. Pozdrawiam

[2titan1981]

Kiedy pieniądze obywateli tracą na wartości, oznacza to pośredni dostęp do pieniędzy obywateli. Ponieważ mogą oni kupić mniej za swoje pieniądze i sami nie mogą drukować pieniędzy.

[yosh]

Spadający kurs obligacji teoretycznie może nie obchodzić ECB, jeśli są one trzymane do terminu wykupu. To zawsze się sprawdza, pod warunkiem, że emitent pozostanie wypłacalny.

[Drakon]

Spadający kurs obligacji teoretycznie może być obojętny dla ECB, jeśli są one trzymane do wykupu. Zawsze jest to korzystne, pod warunkiem, że emitent pozostaje płatny.

Dlaczego ECB miałoby to być obojętne, gdy trzyma obligacje do wykupu? Wszelkie straty są przecież stratami stworzonego pieniądza.

[2tneub]

Pieniądze ma już ktoś inny.
ECB kupuje obligacje za 100 mln euro i otrzymuje zwrot w wysokości 80 mln euro. Różnica 20 mln euro jest w obiegu, co oznacza, że pieniądz traci wartość.


Początkowo można było to nawet uznać za sprytne posunięcie mające na celu osiągnięcie celowego zakresu inflacji wynoszącej 2%. Problemem z mojego skromnego punktu widzenia jest jednak to, że pieniądz był u niewłaściwych osób. Obligacje nie były bowiem w posiadaniu zwykłych ludzi (którzy wydają pieniądze powodując inflację), ale inwestorów finansowych i bogatszych. Ci osoby zainwestowały pieniądze w akcje i nieruchomości, co spowodowało kolejną bańkę. Inflacja i stopa procentowa pozostały na niskim lub negatywnym poziomie, niezależnie od tego, ile ECB wlała pieniędzy. Prawdopodobnie lepszym wyborem byłaby tzw. gotówka z helikoptera.

Ponadto ECB przegapiło okazję, by powrócić do normalnego trybu działania.

[StGe1973]

David,

der Kritikpunkt bedeutet folgendes ohne jetzt auf den Sinn oder Unsinn der Kaufprogramme allgemein einzugehen, weil das sehr komplex ist:

Wenn die Notenbank Staatsanleihen kauft, dann ist das eigentlich ein gutes Geschäft für die Notenbank. Wie du sagst, die Notenbank druckt kostenlos eigenes Geld bekommt dafür im gegenwert die Anleihe und bekommt den Zinsgewinn der Anleihe. Soweit so gut und da die Notenbank zum Nennwert bilanziert und nicht zum Marktpreis, können bei der Notenbank im Normalfall auch keine Verluste entstehen.

Das große Aber kommt leider auch:
Außer dem Normalfall (Staat bedient seien Anleihen), gibt es natürlich auch den Sonderfall einer Staatspleite wie z.B. Griechenland ab 2010. Griechenland hätte einfach sagen können: Niemand kann uns zu Reformen zwingen, wir erklären den Staazsbankrott und führen die Drachme wieder ein.

Unabhängig von den Folgen für Griechenland wäre folgendes passiert: Die Anleihen bei der EZB (wenn diese damals schon GR Anleihen hatte, was ich jetzt aus dem Stegreif nicht weiß), wären natürlich wertlos geworden und die EZB hätte diese abschreiben müssen. Diese Abschreibungen sind Verluste bei der EZB die voll auf das EK durchschlagen. Wenn das EK der Notenbank nicht ausreichend ist, dann wird das EK der Notenbank negativ. Das darf abe rnicht sein und dann müssten die Eigentümer der EZB dieses negative EK ausgleichen.

Wer sind nun die Eigentümer der EZB?
Alle Staaten der Eurozone sind in unterschiedlicher Gewichtung Eigentümer der EZB, also müssten alle Eurostaaten nach ihrem Anteil diese Verluste ersetzen. Und nun ja, die jeweiligen Staaten sind nichts anderes als die Summe ihrer Bürger. Also sind letztlich die Bürger der Eurozone über ihre Staaten Eigentümer der EZB und haften für die möglichen Verluste.

[Drakon]

Jeśli kapitał własny banku centralnego nie jest wystarczający, to kapitał własny banku centralnego stanie się ujemny.

Niemcy dostarczają około 21 procent około 2 bilionów euro z 10 bilionów euro kapitału podstawowego EBC. Jednocześnie Bundesbank tylko trzyma 1,2 biliona euro w obligacjach. Nawet jeśli wszystkie obligacje zbankrutowałyby, kapitał własny nigdy nie spadłby poniżej zera?

[StGe1973]

Problemem nie są niemieckie obligacje....

Problemem są obligacje silnie zadłużonych państw strefy euro, takich jak Grecja, Włochy itp., które mają zadłużenie przekraczające 100% PKB.

Gdyby nie Niemcy, Holandia itp., ECB nigdy nie rozpoczęłaby programu zakupu. W gruncie rzeczy chodziło o obniżenie oprocentowania dla silnie zadłużonych krajów... ECB osiągnęło ten cel. Cena, jaką trzeba było zapłacić, polegała na tym, że ECB musiałaby działać jako duży popyt na rynku i zakupiła wiele miliardów obligacji silnie zadłużonych krajów strefy euro.