Capital Investment 4

[ADMCI4]

Otrzymałem interesujący wpis na temat strategii inwestycyjnej od szwajcarskiego kolegi zza oceanu: Oczekuję, że w przyszłości volatilitet wzrośnie jeszcze bardziej, ze względu na duże zainteresowanie specjalistów rynkowych volatilitą. Wystarczy spojrzeć na koncepcje wartości godziwej w IAS, co zwiększa volatilitet wyników finansowych. Najbardziej zyskowne jest sprzedawanie produktów zabezpieczających lub zarządzanie rachunkami klientów. Nic dziwnego, że banki radzą sobie tak dobrze. Oprócz ABB, kupiłem Swissair, Xerox, Softbank, Roche, Intel, Daimler i Deutsche Telekom. Portfolio wykazuje ponad 40% wzrost w ciągu 5 lat. W porównaniu, zakupiłem fundusze europejskie, japońskie i małych spółek z UBS, wynik wynosi -6% w ciągu 7 lat! Moją strategią jest już nigdy więcej nie inwestować w fundusze i jeśli już to tylko po znacznych spadkach. Nie ma potrzeby sprzedawać, dopóki nie potrzebne są środki finansowe. Uważam to za pół-strategię. Jak zawsze w przypadku zarządzanych przez banki inwestycji, często słyszy się od prywatnych inwestorów, kiedy i jak kupują, ale nic o sprzedaży. To nieuchronnie prowadzi do długoterminowej strategii, ponieważ nikt nie lubi sprzedawać, gdy ceny spadają. Nie tylko uważam, że inwestowanie długoterminowe jest niewskazane, ale uważam także, że należy wybrać strategię i nie tylko po prostu kupować akcje i nic więcej. Tutaj mówię o strategii inwestycyjnej - nie o handlu. Lancelot

[ADMCI4]

Naja, Abb i Roche nie poszły tak źle. A skoro już przeklina banki, które zarabiają pieniądze, dlaczego nie kupił innych banków, które radziłyby sobie ładnie. Zgadzam się z Tobą dokładnie. Inwestowanie długoterminowe to taka swoista karta przetargowa, gdy wpadasz w kryzys. Oczywiście dobrze jest nie sprzedawać od razu w pierwszej panice, ale generalnie lepiej jest wyjść, gdy jest dobrze i wejść ponownie, gdy jest źle. To jednak wymaga czasu, którego nie każdy chce poświęcić na giełdzie. Trzeba też przezwyciężyć psychiczne bariery. Na pewno są pewne papiery dywidendowe, takie jak Telekom, gdzie można wytrzymać nawet stratę, a rekompensuje to dywidenda. Ja osobiście nie chciałbym kupować funduszy inwestycyjnych na rynki, które znam dobrze. Ale nie ma co ukrywać, że dla inwestorów bez pojęcia może to być naprawdę najlepszym rozwiązaniem. Lub też dla profesjonalistów od inwestycji może być interesujące kupić fundusz na rynku, który jest po prostu zbyt mało znanym. Na przykład prowadzę fundusz dla Europy Wschodniej, bo jestem przekonany, że te rynki zyskują na wartości, oraz fundusz z niemieckimi średniej wielkości spółkami, bo po prostu miałem za mało gotówki, żeby zainwestować bezpośrednio. Ważne jest również odważyć się wyjść z funduszy, gdy gospodarka zaczyna kuleć (albo nawet pięć minut wcześniej).

[richard100]

Na parkiecie giełdowym istnieją różne rodzaje inwestorów. Fundusze emerytalne wydają się być raczej inwestorami długoterminowymi. Do kasy stale napływa świeże pieniądze, które muszą być zainwestowane. Raczej nie będą wychodzić z zyskiem 10%. Inwestorzy indywidualni z kolei, w dobie Internetu, bardziej skłaniają się do realizacji krótkoterminowych zysków. Obie strategie inwestycyjne mają swoje zalety i wady. Załóżmy, że Inwestor Indywidualny A kupuje akcje, osiąga 10% zysku i sprzedaje. Cieszy się swoim zwrotem. Ponownie inwestuje w inne akcje. Kurs tych akcji spada o 10%, a zysk przepada. Inwestor B kupuje akcje i pozostawia je na 10 lat. Jeśli ostrożnie przeprowadził badania i zainwestował swoje pieniądze w dobrą firmę, prawdopodobnie zawarł lepszą umowę. Ale wiadomo, wszystko jest względne. Podoba mi się powiedzenie: Skakać z dachu na dach prowadzi do bankructwa, a banki na tym zarabiają. :lol: Pozdrowienia, Rich

[ADMCI4]

Cupra pisze: Oczywiście, dobrze jest nie sprzedawać od razu podczas pierwszej paniki Co powinien zrobić inwestor, jeśli nie ma celu sprzedaży ani kursu sprzedaży? Zawsze zaleca się pozwolić zyskom rosnąć. Tak, na zawsze, czy co? Myślę, że zbyt mało jest wyznaczanych celów. Lancelot

[ADMCI4]

Rich pisze: Fundusze emerytalne raczej preferują inwestycje długoterminowe. Do kasy ciągle napływa świeże pieniądze, które trzeba zainwestować. Raczej nie będą wychodzić z inwestycji po uzyskaniu zysku 10%. Dokładnie w moim stylu! Ja również jestem inwestorem długoterminowym. U mnie też ciągle napływają świeże pieniądze do kasy (ze stosunku pracy lub zysków z giełdy). Nie wychodzę z inwestycji po osiągnięciu 10% zysku - moim minimum jest 25 do 30%. Różnica polega na wyborze tytułów i inwestycji. Kupuję dużą liczbę akcji ryzykownych oraz trzymam dużo gotówki, zależnie od sytuacji. Taka strategia jest rzadko stosowana przez Fundusze inwestycyjne, a już w ogóle nie przez fundusze emerytalne. One są zmuszone inwestować w obligacje o niskim oprocentowaniu. To, co mam również wspólnego z funduszem emerytalnym, to realizacja wcześniej ustalonej strategii, choć zupełnie innej - to przywilej prywatnego inwestora. Jeśli taki inwestor nie podąża za określoną strategią, powinien przynajmniej kontrolować swoją efektywną stopę zwrotu, aby wiedzieć, czy poradziłby sobie lepiej z funduszami czy funduszem emerytalnym. Lancelot

[richard100]

[ . Nie wychodzę z inwestycji po 10% zysku - moim minimum jest 25 do 30%. . Nie mam ustalonej procentowej zasady w tej kwestii. Raczej kieruję się aktualną sytuacją na giełdzie, trendem, intuicją. Sprzedaż przy 5%, 10% 20%. Raczej zależne od okoliczności. Innymi słowy, jeśli wierzę w dalszy wzrost, to trzymam tytuł, w przeciwnym razie sprzedaję. Oczywiście, mogę się mylić.... :lol: Pozdrowienia Rich