- śr lut 15, 2012 1:40 pm
Krótki fragment z Wikipedii:
Okres oczekiwania
Jeśli osoba będąca w stanie ustalenia nie znajduje się na miejscu wypadku, ustawodawca nakłada obowiązek nieokreślonego okresu oczekiwania, co oznacza, że uczestnik wypadku musi czekać na osobę zdolną do ustalenia tożsamości na miejscu wypadku i dopiero wtedy spełnić swoje dalsze obowiązki. Sam okres oczekiwania nie jest uregulowany prawnie i jest ustalany przez sądy w każdym indywidualnym przypadku. Okresy oczekiwania ustalone przez orzecznictwo wahały się od 15 minut w przypadku drobnego wypadku do ponad dwóch godzin w przypadku wypadku z osobami poszkodowanymi. Decydujące są zarówno ciężar skutków wypadku, jak i czas i położenie miejsca wypadku. Jeśli uczestnik wypadku oddali się z miejsca zdarzenia po upływie okresu oczekiwania, to jego obowiązki w zakresie podjęcia działań zaradczych na pewno nie zostają zakończone. Ustawodawca wymaga raczej, aby uczestnik wypadku zgłosił się do posterunku policji i udzielił niezbędnych informacji. Ponadto musi podać swoje aktualne miejsce pobytu oraz miejsce, gdzie pozostawił pojazd, i być gotów do dalszych kontroli (rodzaj zaangażowania).
Późniejsze ustalenia
Jeśli osoba opuściła miejsce zdarzenia z uzasadnionego powodu, usprawiedliwionego powodu lub po upływie okresu oczekiwania, musi niezwłocznie (to znaczy bez nieuzasadnionego zwłoki, patrz § 121 BGB) umożliwić ustalenie zgodnie z § 142 ust. 2 Kodeksu karnego. Decydująca jest tu dogmatyka prawa karne-go. W uproszczeniu uzasadniony oznacza przede wszystkim istnienie podstaw usprawiedliwienia, jak np. zgodnie z § 34 Kodeksu karnego. Usprawiedliwiony oznacza przede wszystkim istnienie podstaw usprawiedliwienia zgodnie z § 35 Kodeksu karnego. Orzecznictwo Sądu Najwyższego, będące decydujące dla praktyki, zakładało aż do 2007 roku, że nawet nieumyślne oddalenie się objęte jest § 142 ust. 2 Kodeksu karnego. Jeśli kierowca nie zauważył na przykład wypadku i dopiero po powrocie do domu dostrzega świeże ślady krwi na zderzaku, należy go ukarać zgodnie z § 142 ust. 2 Kodeksu karnego, jeśli nie umożliwi niezwłocznie ustaleń. Taka praktyka została zakończona decyzją Federalnego Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 marca 2007 r. Odpowiadająca izba stwierdziła, że jest to sprzeczne z zakazem analogii Konstytucji (Artykuł 103 ust. 2 GG), jeśli pojęciu nieumyślności przypisuje się cechy uzasadniony lub usprawiedliwiony wbrew tradycyjnej doktrynie prawa karnego i ogólnemu rozumieniu słowa. Powinno to zależeć od ustawodawcy, aby konieczne było poprawienie. Jeśli uczestnik wypadku oddalił się z miejsca zdarzenia bez uzasadnienia lub usprawiedliwienia, może mieć zastosowanie § 142 ust. 4 Kodeksu karnego. Wówczas sprawca ma możliwość udzielenia niezbędnych ustaleń w ciągu 24 godzin od wypadku. Dotyczy to jednak tylko w sytuacji, gdy policja jeszcze nie rozpoczęła dochodzenia, wypadek nie miał miejsca w ruchu drogowym i nie powstała znaczna szkoda materialna. Znacząca szkoda materialna zgodnie z powszechną interpretacją prawa przyjmuje się, że wystąpi, gdy szkoda przekracza 1300 €. Sąd może w tych okolicznościach złagodzić karę lub zupełnie od niej odstąpić. Rejestracja w rejestrze centralnym drogowym we Flensburgu (Urząd ds. Transportu Drogowego) z pięcioma punktami nie zostaje przez to dotknięta.